Мк 11:11-26

11Езус увайшоў у Ерузалем, у святыню і, агледзеўшы ўсё, адышоў з Дванаццаццю ў Бэтанію, таму што было ўжо позна.

12Назаўтра, калі яны выйшлі з Бэтаніі, Ён адчуў голад. 13Убачыўшы здалёк смакоўніцу, пакрытую лісцем, падышоў, спадзеючыся знайсці што-небудзь на ёй. Але, падышоўшы да яе, не знайшоў нічога, апроч лісця, бо яшчэ не настала пара на смоквы. 14Тады Езус сказаў ёй: «Няхай ніхто ніколі не есць з цябе плоду». І Ягоныя вучні чулі гэта.

15Потым прыйшлі ў Ерузалем. Увайшоўшы ў святыню, Ён пачаў выганяць тых, хто гандляваў і купляў у святыні. Папераварочваў сталы мянялаў і лаўкі гандляроў галубамі16і не дазваляў нікому праносіць праз святыню якуюнебудзь рэч. 17Потым вучыў іх, кажучы: «Хіба не напісана:

“Дом мой назавецца домам малітвы для ўсіх народаў”? А вы зрабілі з яго пячору разбойнікаў».

18Пачулі гэта першасвятары і кніжнікі і шукалі магчымасці, як бы загубіць Яго, бо яны баяліся Яго, таму што ўвесь народ дзівіўся вучэнню Ягонаму. 19Калі настаў вечар, яны выйшлі з горада.

20А калі раніцай вярталіся, убачылі, што смакоўніца высахла аж да кораня. 21Тады Пётр, успомніўшы, сказаў Езусу: «Раббі, паглядзі, смакоўніца, якую Ты пракляў, высахла». 22Езус сказаў ім у адказ: «Майце веру ў Бога! 23Сапраўды кажу вам: калі хто скажа гары гэтай: “Падыміся і кінься ў мора”, і не засумняваецца ў сэрцы сваім, але паверыць, што збудзецца сказанае, так яму і будзе. 24Таму кажу вам: усё, чаго просіце ў малітве, верце, што атрымаеце і будзе вам.

25І калі стаіце на малітве, даруйце, калі што маеце супраць кагонебудзь, каб і Айцец ваш, які ў нябёсах, дараваў вам правіны вашыя». (26)


Разважанні on Мк 11:11-26

Разважанне да Божага слова - 2026-05-29 Штодзённая малітва

Езус часам адчуваў патрэбу з’есці плады з смакоўніцы. Дрэва выглядала так, быццам апраўдвала чаканні Месіі, бо мела зялёнае лісце, але на ім не было пладоў. Як мы рэагуем на Божы гнеў?
Смакоўніца можа сімвалізаваць чалавека, які толькі прыкідваецца перад Богам. Часам мы так хістка жывём сваёй верай, што імкнёмся задаволіць знешнія патрабаванні, быць у тым ці іншым месцы, але ці хочам быць шчырымі з Богам, шукаць толькі Яго, а не сябе? Дрэва засохла ад каранёў, што азначае, што спачатку памерла нябачнае, але самае істотнае. Калі паміраюць сутнасныя пытанні веры, катастрофа непазбежная. Можа здавацца, што мы ўсё яшчэ духоўна жывыя, магчыма, нават нейкая форма пабожнасці сведчыць пра гэта, але крывадушнасць рана ці позна выявіцца. Езус быў цвёрдым, калі сутыкаўся з крывадушнасцю. Станем жа перад Ім у праўдзе, каб Ён аздаравіў нас.