Мк 2:1-12

1Праз некалькі дзён Езус зноў прыйшоў у Кафарнаум, і разышлася вестка, што Ён у доме. 2Адразу сабралася столькі народу, што ўжо не было месца каля дзвярэй. І Ён прамаўляў да іх. 3Прыйшлі да Яго чацвёра, якія неслі паралізаванага. 4Не змогшы прынесці яго да Езуса праз натоўп, разабралі страху, дзе Ён быў, і праз адтуліну спусцілі насілкі, на якіх ляжаў паралізаваны. 5Убачыўшы іх веру, Езус сказаў паралізаванаму: «Сыне, адпускаюцца твае грахі». 6Там жа сядзелі некаторыя з кніжнікаў і разважалі ў сэрцах сваіх: 7«Чаму Ён так кажа? Ён блюзнерыць! Хто можа адпускаць грахі, калі не сам Бог?» 8Езус, адразу пазнаўшы духам сваім, што яны так разважаюць, сказаў ім: «Чаму так разважаеце ў сэрцах вашых? 9Што лягчэй? Сказаць паралізаванаму: “Адпускаюцца твае грахі”, ці сказаць: “Устань, вазьмі насілкі свае і хадзі?” 10Але каб вы ведалі, што Сын Чалавечы мае на зямлі ўладу адпускаць грахі». І сказаў паралізаванаму:11«Табе кажу: устань, вазьмі насілкі свае ды ідзі да дому свайго». 12Той адразу ж устаў і, узяўшы насілкі, выйшаў перад усімі, так што ўсе дзівіліся і славілі Бога, кажучы: «Ніколі мы такога не бачылі!»


Разважанні on Мк 2:1-12

Разважанне да Божага слова - 2026-01-16 Штодзённая малітва

Сённяшні ўрывак Евангелля вельмі натхняльны, бо скіроўвае ўвагу на клапатлівых сяброў – у тым ліку на нашых! – і на шчодрасць, з якой яны дапамагаюць у нягодах. Сябры паралізаванага бачылі, як іх сябар пакутуе, і бачылі, што яму цяжка захоўваць надзею. Яны дзейнічаюць – і Езус адказвае, перамяняе адчай у надзею, запальвае промень святла ў змроку, у якім жыў знерухомлены грахамі і хваробай чалавек. Падзякуем Пану за сяброў і папросім даць нам чулае сэрца, каб дапамагаць іншым.