Мк 4:26-34
26І сказаў: «Так і Валадарства Божае нібы чалавек, што кідае зерне ў зямлю. 27Ён спіць і ўстае ноччу і днём, а як зерне ўзыходзіць і расце, не ведае. 28Бо зямля сама па сабе прыносіць плён: спачатку рунь, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе. 29Калі ж саспее плод, адразу пасылае серп, таму што настала жніво».
30І сказаў: «З чым параўнаем Валадарства Божае? Ці ў якой прыпавесці выявім яго? 31 Яно як гарчычнае зерне: калі яго сеюць у зямлю, яно найменшае з усяго насення на зямлі. 32Калі ж пасеяна, узыходзіць і становіцца большым за ўсялякую зеляніну, пускае вялікае галлё, так што ў ценю ягоным могуць гняздзіцца нябесныя птушкі».
33У многіх такіх прыпавесцях прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі слухаць. 34І без прыпавесці не казаў ім, а сваім вучням сам-насам тлумачыў усё.
“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”
Разважанні on Мк 4:26-34
Разважанне да Божага слова - 2026-01-30 Штодзённая малітва
Абедзве гэтыя прыпавесці падымаюць на духу супольнасці Касцёла, якія змагаюцца за існаванне ў непрыязным асяроддзі. Вельмі здзівіліся б раннія хрысціяне, калі б ведалі, як вырас і распаўсюдзіўся Касцёл па свеце. Сёння нам патрэбная іх вера і ўпэўненасць у сіле Валадарства, каб трываць далей і пашырацца. Марк адзначае, што Езус часта казаў у прыпавесцях, але поўны сэнс вучэння тлумачыў толькі блізкаму колу вучняў. Тыя, хто “звонку”, не былі гатовыя прыняць пасланне. Наколькі адчувальны мой слых?