Мк 6:14-29
14Пачуў таксама кароль Ірад пра Езуса, бо імя Ягонае стала вядомым, і сказаў: «Гэта Ян Хрысціцель устаў з памерлых, і таму цуды здзяйсняюцца ім».15Іншыя казалі: «Гэта Ілля». А яшчэ іншыя казалі: «Гэта прарок або як адзін з прарокаў». 16Калі Ірад пачуў гэта, ён сказаў: «Гэта Ян, якому я адсек галаву, ажыў!»
17Бо сам Ірад паслаў схапіць Яна і закаваў яго ў вязніцы з-за Ірадыяды, жонкі брата свайго Філіпа, таму што ён ажаніўся з ёй. 18Бо Ян казаў Іраду: «Недазволена табе мець жонку брата твайго». 19Таму Ірадыяда злавалася на яго і хацела забіць, але не магла, 20бо Ірад баяўся Яна, ведаючы, што ён чалавек справядлівы і святы, і аберагаў яго. Шмат разоў чуў яго і непакоіўся, але слухаў яго з ахвотай. 21І настаў зручны дзень, калі Ірад прыгатаваў вячэру сваім вяльможам, тысячнікам і старэйшынам галілейскім у дзень сваіх народзін. 22Калі ўвайшла дачка Ірадыяды і танцавала, яна спадабалася Іраду і яго гасцям. Кароль сказаў дзяўчыне: «Прасі ў мяне, чаго хочаш, і я дам табе». 23І шмат у чым пакляўся ёй: «Чаго ні папросіш, дам табе, нават палову майго каралеўства». 24Яна выйшла і сказала маці сваёй: «Чаго мне папрасіць?» Тая адказала: «Галаву Яна Хрысціцеля». 25Яна адразу хутка ўвайшла да караля і папрасіла, кажучы: «Хачу, каб ты зараз жа даў мне на місе галаву Яна Хрысціцеля». 26Кароль засмуціўся, але дзеля клятвы і тых, хто быў за сталом, не захацеў ёй адмовіць. 27Таму адразу кароль паслаў кáта і загадаў прынесці галаву Яна. Той пайшоў у вязніцу і адсек яму галаву. 28Затым прынёс на місе ягоную галаву і аддаў яе дзяўчыне, а дзяўчына аддала яе сваёй маці. 29Калі пра гэта даведаліся вучні Яна, яны прыйшлі, забралі ягонае цела і паклалі яго ў магілу.
“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”
Разважанні on Мк 6:14-29
Разважанне да Божага слова - 2026-02-06 Штодзённая малітва
Ірад – трагічная постаць нават па стандартах Новага Запавету. Здаецца, ён не быў жорсткім, але яму не хапала рашучасці змяніць ход падзей. Ён нарадзіўся і вырас пры каралеўскім двары, дзе мараль адсутнічала, а рэлігія абмяжоўвалася некалькімі рытуаламі, прадпісанымі для кіраўніка. Імкнучыся прымірыць абодва, Ірад нічога не змяніў; ён назіраў за светам, проста назіраў за яго зменамі. Неўсвядомлена ён губіў сябе.
Памылкай Ірада быў недахоп пакаяння, хоць ён ведаў, што здзейсніў зло. У яго не было жадання змяніць свой раскошны лад жыцця. Зноў жа, ён дазволіў падзеям узяць над сабой верх. «Так уладкаваны свет, я не вінаваты». Ці не апраўдваем мы сябе часам такім чынам? Папросім у Бога пакоры і мудрасці ў сваіх учынках.