Láthair Dé

Tá Dia liom, ach níos mó,
Tá Dia istigh ionam, ag tabhairt beatha dom.
Lig dom marana ar feadh nóiméad ar láithreacht Dé a thugann beatha
i mo chorp, m’intinn, mo chroí
agus i mo shaol ar fad.

Saoirse

Déanaim iarracht éirí as aon imní agus buairt
a bhfuil ag tarraingt anuas orm faoi lathair.
Cuirim aon imní atá orm i lámha Dé
– ar feadh an cúpla nóiméad urnaí seo, ar a laghad.

Comhfhios

Feasach ar do láthair, a Thiarna,
Breathnaím ar an am atá caite agam le déanaí.
Lig dom a bheith macánta liom féin faoi conas a bhí mé
agus cad atá déanta agam,
mar tá a fhios agam go bhfuil grá agat don fhírinne sa chroí
agus glacann tú liom díreach mar atáim.

Briathar Dé

²¹Ar theacht trasna do Íosa sa bhád go dtí an taobh eile, bhailigh slua mór ina thimpeall, agus bhí sé le hais na farraige. ²²Tháinig duine de chinn urra na sionagóige, arbh ainm dó Iáras, agus ar a fheiceáil dó, chaith sé é féin ag a chosa ²³agus rinne achainí go crua air ag rá: “Tá mʼiníon bheag ar phointe an bháis. Tar agus cuir do lámha uirthi chun go mbeadh sí slán agus go mairfeadh.” ²⁴Dʼimigh sé lena chois

gus bhí slua mór á leanúint agus bhí siad ag plódú air.

²⁵gus bean a raibh rith fola uirthi ar feadh dhá bhliain déag, ^{26 agus a bhí tar éis mórán a fhulaingt óna lán lianna agus a raibh aici a chaitheamh, agus nárbh fhearrde í é, ach gur mhó a bhí sí ag dul in olcas, 27nuair a chuala sí scéala mar gheall ar Íosa, tháinig sí taobh thiar de sa slua agus bhain sí lena bhrat; 28mar dúirt sí: “Má bhainim lena chuid éadaigh fiú amháin, beidh mé slán.” 29Agus stad an doirteadh fola aici láithreach, agus mhothaigh sí ina corp go raibh sí leigheasta óna gearán. 30Ach dʼairigh Íosa ann féin go ndeachaigh brí amach uaidh, chas sé timpeall láithreach sa slua agus dúirt: “Cé bhain le mo chuid éadaigh?” 31Dúirt a dheisceabail leis: “Feiceann tú an slua ag plódú ort, agus deir tú ‘Cé bhain liom?’ ” 32Agus dhearc sé ina thimpeall féachaint cé rinne é. 33Ach ó thuig an bhean cad a bhí déanta inti, tháinig sí go critheaglach agus chaith í féin síos roimhe agus dʼinis an fhírinne go léir dó. 34Dúirt sé léi: “A iníon, do chreideamh a shlánaigh thú. Imigh leat faoi shíocháin, agus bí slán ó do ghearán.”}

35 Le linn dó bheith ag caint tháinig daoine ó theach cheann urra na sionagóige ag rá: “Tá dʼiníon tar éis bháis; cén fáth a mbeifeá ag cur as don Mháistir níos mó?” 36Ba chlos dʼÍosa an comhrá agus dúirt le ceann urra na sionagóige: “Ná bíodh eagla ort; ach amháin creid.” 37Agus ní ligfeadh sé do dhuine ar bith dul leis ach Peadar agus Séamas agus Eoin deartháir Shéamais. 38Ar theacht dóibh go dtí teach cheann urra na sionagóige, chonaic sé an callán agus na daoine ag gol agus ag olagón go hard. 39Agus ar dhul isteach dó dúirt sé leo: “Cén fáth a bhfuil sibh ag déanamh calláin agus ag gol? Ní marbh atá an leanbh ach ina codladh.” 40Agus bhí siad ag fonóid faoi. Ach chuir sé amach iad uile, agus rug sé leis athair agus máthair an linbh agus iad seo a bhí leis, agus chuaigh isteach mar a raibh an leanbh ina luí. 41Agus rug sé greim láimhe uirthi agus dúirt léi: “Talitá cúm”–focal a chiallaíonn: “A chailín bhig, deirim leat, éirigh!” ⁴²Dʼéirigh an cailín agus shiúil sí thart, mar bhí sí dhá bhliain déag. Agus bhí ionadh agus alltacht orthu. 43Ach chuir sé mar acht orthu go crua gan a fhios seo a bheith ag aon duine, agus dúirt rud le hithe a thabhairt di.

Inspioráid

Fan le Iairus nó leis an mbean a raibh an fhuil fola uirthi inniu. Léiríonn an bheirt acu creideamh ollmhór agus iad ag dul chuig Íosa agus ag cur a ndeacrachtaí os a chomhair. Is léir go ndéanann a gcreideamh go bhféadfaí rud éigin a dhéanamh dóibh imprisean. Déanaimid iarracht cuid dá muinín a bheith againn nuair a dhéanaimid ár n-achainí féin.

Comhrá

Chun cumarsáid a dhéanamh ní gá dúinn labhairt i gcónaí.
An féidir liom mé féin a shamhlú i mo shuí go ciúin le hÍosa?
Mise ag breathnú go ciúin air agus Eisean ormsa.
Conas a mhothaím?

Conclúid

Gabhaim buíochas le Dia as na cúpla nóiméad seo a chaitheamar le chéile agus as aon léargas a fuair mé maidir leis an téacs.

Áiméan