Спакой

Затрымайся на хвілінку перад тым, як пачаць малітву:

Дзе б ты не чытаў гэта: сядзячы, стоячы, у памяшканні ці на вуліцы, – знайдзі час, каб заўважыць, што навокал цябе… Што ты бачыш? . Што чуеш? . …як адчуваецца паветра, калі удыхаеш праз нос? . …як да цела датыкаецца вопратка, крэсла ці падлога? . …наколькі табе ўдалося засяродзіцца на гэтых адчуваннях?

Святое Пісанне

Ёў 38:1-11, 40:3-5

Адказваючы, Пан сказаў Ёву з віхуры:
Хто той, хто засланяе план Мой словамі без разумення?
Падперажы свае сцёгны як мужчына.
Я буду пытацца ў цябе, а ты навучы Мяне!
Дзе быў ты, калі Я засноўваў зямлю?
Адкажы, ці ведаеш і разумееш гэта?
Хто вызначыў яе памеры?
Напэўна ведаеш?
Або хто расцягнуў над ёю мерны шнур?
На чым пастаўлены яе асновы,
ці хто паклаў яе вуглавы камень,
пакуль спявалі разам ранішнія зоркі,
і ўсклікалі ад радасці ўсе сыны Бога?
І хто замкнуў дзвярыма мора,
калі яно ўсхвалявалася, нібы выходзячы з нутра,
калі Я хмары зрабіў адзеннем яго
і цемру — покрывам ягоным?
Я замкнуў яго ў межах Маіх
і паставіў замкі і дзверы.
І сказаў: Дагэтуль дойдзеш, не далей.
Тут зламаеш свае ганарыстыя хвалі.
І адказаў Ёў Пану: Вось я малы, што Табе адкажу?
Руку сваю кладу на вусны свае.
Я раз прамовіў, і ўжо не адкажу;
нават двойчы, але нічога не дадам.

Разважанне

У гэтай сустрэчы паміж Богам і Ёвам ёсць нешта вельмі праўдзівае. Яна адлюстроўвае столькі чалавечай пыхі і нашых меркаванняў, што мы можам ведаць, рабіць і кантраляваць усё. Бог гаворыць з Ёвам «з віхуры». Ці гаворыць Бог сёння з віхуры?

Здаецца, Богу надакучылі ўсёзнайкі, Ён ставіць Ёва перад двума раздзеламі складаных пытанняў, якія можна было б падсумаваць словамі: «Кім насамрэч ты сябе лічыш?»

І сапраўды, апісанне боскага панавання над межамі акіяна цалкам можна ўжыць да нас і да сучаснага свету: «Дагэтуль дойдзеш, не далей. Тут зламаеш свае ганарыстыя хвалі».

Рэакцыя Ёва вельмі кранальная. Ён цалкам змірыўся з тым, наколькі ён малы, і згаджаецца ў будучыні быць менш гаваркім і больш гатовым слухаць.

Падчас гэтых рэкалекцый мы адпраўляемся ў шлях да пераўтварэння, але ён пачынаецца ля падножжа, а не на вяршыні гары. У пачатку сваіх «Духоўных практыкаванняў» Ініга заклікае нас паразважаць, дзе мы цяпер знаходзімся, і прыняць рэвалюцыйную праўду пра тое, што стварэнне існуе не для таго, каб служыць нам і нашаму эга. Яно не знаходзіцца пад нашым кантролем, але ўсё стварэнне, у тым ліку нашы ўласныя сэрцы і розумы, можа знайсці мэту і рэалізацыю толькі тады, калі знаходзіцца ў правільных адносінах з глыбокім цэнтрам, з Богам. Мы «вырасцем лепшымі» толькі тады, калі нашае жыццё ўкараніцца ў гэтым глыбокім цэнтры.

На гэтым тыдні паразважай над тым, што гэта значыць для цябе. Добрае пытанне, да якога варта пастаянна вяртацца: «У гэтай сітуацыі я спрабую прымусіць падзеі круціцца вакол майго эга або я засяроджаны на больш глыбокім цэнтры?»

Не расчароўвайся. Мы ўсе пераважна эгацэнтрычныя, але распазнанне гэтай мадэлі мыслення і паводзін — знак таго, што ў глыбіні душы мы жадаем, каб усё было інакш. Пасля прызнання свайго стану мы можам папрасіць аб ласцы большага ўсведамлення сваёй духоўнай арыентацыі (на Бога ці на эга) у любых абставінах, а таксама аб мужнасці і пакоры, каб пачаць працэс змен!

Размова з Богам

Праглядаючы мінулы тыдзень, ці заўважаеш цяпер якія-небудзь здарэнні ці размовы, у якіх ты, магчыма, несвядома, спрабаваў зрабіць так, каб усё «ішло па-твойму»? Як ты цяпер да гэтага ставішся? Такія моманты часта пакідаюць у нас пачуццё трывогі. Калі штосьці падобнае сталася з табой за гэты час, ці можаш выказаць свае пачуцці ў малітве?

З іншага боку, маглі адбывацца падзеі ці размовы, якія ты бачыш цяпер заснаванымі на больш глыбокім цэнтры, Божым цэнтры. Як ставішся да гэтых здарэнняў цяпер, азіраючыся назад? Такія моманты часта пакідаюць у нас пачуццё ўнутранага спакою, нават калі абставіны былі складанымі.

Запішы ў сваім дзённіку ўсё, што здалося асабліва важным на гэтым тыдні. Звярні ўвагу на тыя моманты, калі ты адчуваў сябе «сканцэнтраваным на Богу», і як ты адказваў на гэтую ласку.

Калі мы, як і Ёў, пачынаем разумець, што насамрэч вельмі мала ведаем і яшчэ менш разумеем, ці ідзём да Бога з сапраўднай пакорай і ці молімся аб ласцы пачаць гэтае рэкалекцыйнае падарожжа, менш спадзеючыся на свае ўласныя сілы і больш адкрываючыся на кіраўніцтва Святога Духа?