Якія цуды ўчыніў для нас Усемагутны
Хоць у Новым Запавеце Марыя прамовіла ўсяго некалькі фраз, Яе асоба і характар з тых часоў знаходзіць водгук у незлічоных вернікаў. І не толькі ў католікаў. Марыя прыцягвае мільёны людзей да санктуарыяў па ўсім свеце. Акрамя такіх вядомых месцаў, як Гвадэлупа, Лурд і Фаціма, ёсць шмат іншых, якія таксама прыцягваюць паслядоўнікаў іншых рэлігій.
Жыццё Марыі – гэта «Так» у адказ на любоў, якая пераўзыходзіла ўсе яе ўяўленні пра любоў. Марыя прыняла рашэнне ў адказ на атрыманы дар. Яна атрымала дар сустрэчы з Богам, які так наблізіўся да Яе, што чалавечае цела Яго Адзінароднага Сына сфармавалася ў яе ўлонні. У цэнтры жыцця Марыі месцілася гісторыя любові паміж Богам і Ёю – любоўная гісторыя, якая можа стаць сэрцам і нашага жыцця.
Як любая добрая маці, Марыя дапамагае нам быць у лучнасці з эмацыйным аспектам жыцця і дае здольнасць адкрыцца на Бога. Першы крок да Бога робіцца не ў тэорыі і не сілай волі. Гаворка аб тым, каб расхінуць істотную плынь уласнага жыцця, каб падрыхтаваць сябе рухацца да даверу, дабра і любові. Мы лёгка захрасаем у абрыдлых шаблонах паводзінаў. Аднак сустрэча з духоўнай глыбінёй Марыі – гэта своеасаблівае ціхае запрашэнне чэрпаць са сваіх глыбіняў. Марыя дапамагае нам сягнуць глыбей за сваю павярхоўнасць і ўмацавацца ў рэчаіснасці, карані якой ідуць праз пакаленні да Абрагама і Сары – і нават глыбей. Яна дапамагае нам убачыць вялікія справы, якія Усемагутны ўчыніў для нас. Яна дазваляе нам радавацца ў Богу, нашым Збаўцы.
Thomas G. Casey SJ, Mary in Different Traditions
Чытаць далей
Адкрыцца на ласку пазнання боскасці і чалавечнасці Хрыста
Гара Табор – гэта месца, дзе Пётр, Якуб і Ян убачылі Езуса ў ззянні Яго славы. Яны ўбачылі боскасць, схаваную за чалавечнасцю. Гэты дзень – світанак веры апосталаў у Езуса, Божага Сына, у Яго боскае жыццё. У сваёй чалавечнасці і поўнай тоеснасці Ён – вобраз Бога. Яны ведалі Яго як чалавека. А потым пачулі голас, які сказаў: «Гэта Сын Мой умілаваны» (Мц 17, 5).
Гэты голас ужо гаварыў раней: падчас хросту Езуса. Але тады яго чуў толькі Езус. Цяпер Езус адкрываецца сваім вучням як Сын Божы. «Гэта Сын Мой умілаваны». Цікава, што адбываецца далей: Бог кажа наўпрост – «Яго слухайце». Слуханне слова Божага з’яўляецца адной з найважнейшых ласк, якую можа атрымаць хрысціянін. На Імшы мы схіляемся перад месцам, дзе абвяшчаецца Слова – гэта Хрыстус, які прамаўляе ў чытанні Слова, – як мы схіляемся перад хлебам і віном на алтары. У Божым слове і Сакрамэнце Езус гаворыць і прысутнічае ў Касцёле.
Езус таксама казаў пра будучыню, даючы апосталам зразумець, што гэты дзень яны ацэняць толькі тады, калі Ён уваскрэсне з мёртвых. Тады яны зразумеюць поўны сэнс Перамянення і змогуць паразважаць, што азначае «ўваскрэснуць з мёртвых».
Пётр, Якуб і Ян запомнілі гэты дзень назаўжды. Насамрэч, Пётр пісаў пра гэтую падзею ў сваім першым пасланні. Мы можам адкрыцца ласцы пазнання боскасці і чалавечнасці Хрыста і паверыць усім сэрцам, што аднойчы мы пераменімся, каб нашыя смяротныя целы сталі падобнымі да Ягонага.
Donal Neary SJ, The Sacred Heart Messenger, August 2024
Чытаць далей
Нашая мэта – напоўніцу жыць у Божай прысутнасці
Калі мы будуем добрыя і глыбокія адносіны з Богам, злы дух спрабуе нас засмуціць, выклікаючы трывогу, расчараванне, незадаволенасць і маркоту. Не варта нават выходзіць на ягонае гульнявое поле, саступаючы спакусе або спрачаючыся са шкоднымі думкамі і падказкамі. Зрабіўшы так, мы напэўна прайграем бітву. Наадварот, нам трэба спакойна вярнуцца ў Божую прысутнасць. Як сказана ў Кнізе Зыходу: «Пан будзе змагацца за вас, а вы суцішцеся» (Зых 14, 14).
Прыклад Марыі вучыць нас, што сапраўдная радасць паходзіць ад еднасці з крыніцай усёй сапраўднай радасці – з Богам. Чым больш мы злучаныя з Богам, тым менш нас турбуюць трывогі, страхі і раны. Нам не трэба бараніцца ад іх, таму што сама Божая прысутнасць – наша абарона. На зямлі Марыя жыла так, быццам ужо была на небе, бо Яна цалкам знаходзілася ў Божай прысутнасці, заўсёды адаруючы Таго, хто напаўняў Яе святлом і радасцю. А па меры таго, як жыццё набліжалася да канца, святло ззяла ў яе сэрцы ўсё мацней і зырчэй. Яно ўзнімала ўсю Яе істоту ўгору, быццам хацела адарваць ад зямлі і падняць туды, куды ўжо ўзлятаў Яе дух, каб спяваць свой цудоўны Magnificat ва ўдзячнасці Богу навекі вечныя.
Thomas Casey SJ, Smile of Joy: Mary of Nazareth
Чытаць далей
Кантэмпляцыя – доўгі, поўны любові позірк на рэчаіснасць
Мы шукаем сляды Божай прысутнасці вакол і імкнёмся знайсці Ягонае жыццё пасярод рэчаіснасці. Ігнацый не пакінуў падрабязных правілаў, колькі павінны маліцца яго паслядоўнікі. Але ён прасіў, каб мы заўсёды трымалі Бога перад вачыма. Вось, кантэмпляцыя ў дзеянні. Нялёгкая задача, але многім з нас знаёма, што часам робіш нешта, прыемнае ці не вельмі, няспынна думаючы пра некага. Я сустракаў мігрантаў, якія працавалі ў алмазных капальнях Паўднёвай Афрыкі. Яны доўгія гадзіны працавалі глыбока пад зямлёй, каб адправіць грошы сваім сем’ям.
Кантэмпляцыю (сузіранне) апісваюць як «доўгі, поўны любові позірк на рэчаіснасць». Менавіта так Бог глядзіць на наш свет. Затым Ён «пераходзіць да дзеяння» і ўмешваецца дзеля нашага дабра. У гэтым сэнсе Бог — «сузіральнік у дзеянні». Езус робіць тое самае. Ён моліцца, працуе, пакутуе, але заўсёды ў прысутнасці Айца. Ягонае сэрца ўмее распазнаваць, таму Ён можа сказаць: «Я заўсёды раблю тое, што Яму падабаецца» (Ян 8:29). Калі мы ідзём з Ім, то стараемся пераймаць Яго. Нездарма першыя езуіты хацелі называцца «кампаньёнамі Езуса».
Brian Grogan SJ, Finding God in All Things
Чытаць далей
Божае абяцанне – быць заўсёды з намі
Трэба імкнуцца мець вочы і вушы адкрытымі на літургіі і падчас чытання Бібліі, заўважаць шматлікія згадкі пра тое, што Бог ёсць «з» намі і іншымі сваімі абранымі слугамі, каб мы маглі ацаніць поўнае тэалагічнае значэнне Божага слова. Уважлівасць заахвочвае нас шанаваць глыбіню і ўсе наступствы знешне простага ўніверсальнага закліку, да якога мы, хрысціяне, настолькі прызвычаіліся, што яно ўжо не кранае нас: «Пан з вамі». Чуючы яго ад святара на Імшы, варта кожны раз спыняць сябе: гэта не толькі благаслаўленне, але і выклік. Біблія прадстаўляе яго як асаблівае Божае даручэнне, якое кожны асабіста атрымаў. Бог абяцае заўсёды быць «з» намі, як уваскрослы Езус абяцаў сваім вучням (Мц 28, 20) – незалежна ад нашых недахопаў і нават дзякуючы ім, – каб Бог мог здзейсніць праз нас тое, аб чым Ён просіць у канкрэтны момант жыцця. Вось у чым сутнасць гэтага закліку.
Jack Mahoney SJ, Glimpses of the Gospels
Чытаць далей
Смакуй, захапляйся і дзівіся рэчаіснасці
Унутраныя і знешнія органы пачуццяў адыгрываюць важную ролю ў паўнавартасным чалавечым існаванні. Немаўляты ў першыя месяцы жыцця «вучацца» пераважна праз адчуванне. Дарослыя ж маюць тэндэнцыю празмерна спадзявацца на свой інтэлект у пошуках праўды. Як вынік, мы не карыстаемся тым багаццем, якое прапануе нам чуллівае ўспрыманне. Апошняга можа камусьці не хапаць, але абмінуць яго нельга.
Жыць напоўніцу больш шансаў мае той, хто цалкам укаранёны ў штодзённасць і выкарыстоўвае пры гэтым як разумовыя, так і пачуццёвыя здольнасці. Калі мы хочам жыць на большай глыбіні, то ўвага да пачуццяў жыццёва неабходная. Іншымі словамі, нам надзвычай патрэбны моманты, калі можна затрымацца, калі мы проста «стаім і глядзім, слухаем і адчуваем, удыхаем водар і смакуем».
Жыццёвыя падзеі мы часта пражываем аўтаматычна, несвядома. У пэўных відах дзейнасці і абставінах так і павінна быць. Напрыклад, кіруючы аўтамабілем, ты не можаш усведамляць кожнае лёгкае тармажэнне або паварот руля. І ўсё ж нам патрэбны моманты, пажадана некалькі разоў на дзень, калі мы наўмысна прыгадваем сабе смакаваць, захапляцца і дзівіцца навакольнай рэчаіснасці. Прыкладамі могуць быць: увага да гукаў на ажыўленай вуліцы; від з акна офіса; кансістэнцыя і/або смак ежы падчас пасілка; унутраная прыгажосць чалавека, з якім я размаўляю, а таксама прызнанне прыгажосці таго, кім я сам ёсць.
Коратка кажучы, варта дазволіць унутранаму і знешняму свету пачуццяў сілкаваць нас – у руціне і ў незвычайных падзеях. Прыхаваныя моманты могуць аказацца тымі самымі пярлінамі, якія робяць жыццё вартым таго, каб жыць, і, магчыма, нават «поўным цудаў».
Catherine McCann, Spirituality and the Senses: Living Life to the Full
Навука – адпраўная кропка веры
Вера дае адказ на такія пытанні, як “Чаму мы існуем? У чым сэнс жыцця? Чаму нешта існуе, а не пануе нішто?” Ядзерная фізіка, хімія ці матэматыка не могуць адказаць на гэтыя пытанні. Гэта не іх сфера. Пытанне, на якое хоча адказаць навуковец: як функцыянуе наш свет? Стагоддзямі людзі спадзяваліся і верылі, што могуць знайсці адказы ў Бібліі. Прайшло ўсяго некалькі стагоддзяў з таго часу, як хрысціяне пачалі разбіраць гэтыя пытанні паасобку, і гэты працэс усцяж трывае.
Шмат хто кажа, што верыў у дзяцінстве, але страціў веру, калі адкрыў для сябе навуку. Адна з прычын у тым, што веды пра веру ў многіх людзей абмежаваліся ведамі, якія яны мелі ў дзяцінстве. Не дзіўна, што такая вера можа пахіснуцца, сутыкнуўшыся з навуковым мысленнем. А для кагосьці менавіта заняткі навукай становяцца адпраўной кропкай на шляху веры: Хто ці што стаіць за паходжаннем гэтага неймаверна прыгожага космасу?
Nikolaas Sintobin SJ Did Jesus Really Exist? And 51 other questions
Чытаць далей
Напоўненыя ласкай
У сваіх пасланнях Павел часта зыходзіць з адчування таго, што Бог шчодра адарыў яго ласкай. Хоць ён і «меншы за ўсіх святых» (ахрышчаных), яму была даверана «асаблівая ласка». Ласка, пра якую гаворыць Павел, – гэта Евангелле, якое адкрывае таямніцу Хрыста. Павел уражаны «глыбінёй, якую бачыць у таямніцы Хрыста». Ён выдатна ўсведамляе, што давераная яму ласка нясе з сабой адказнасць. Ён пакліканы служыць Евангеллю, ласкай якога быў адораны, і адказны за абвяшчэнне тым, хто ніколі яго не чуў. Ён бачыць сябе «эканомам», якому гаспадар даў шмат і які цяпер павінен паказаць, што ён варты даверу.
Пан рознымі спосабамі адарыў ласкай усіх нас. Мы ахрышчаныя ў Хрыста, нам удзелены Яго Дух, даверана Евангелле; мы з’яўляемся членамі цела Хрыста – Касцёла, прымаем Яго як хлеб жыцця ў Эўхарыстыі; нас ахінае Яго міласэрная прысутнасць у сакрамэнце паяднання. Як надзейным эканомам, Пан даверыў нам вельмі шмат. Як «верныя і разумныя» эканомы, мы маем шанаваць тыя шматлікія ласкі, атрыманыя ад Бога, і жыць паводле таго, што нам было даверана. Пан адарыў нас ласкай, каб мы маглі адорваць іншых.
Martin Hogan, The Word of God is Living and Active
Толькі Бог ведае, што будзе далей
Цяперашнія глабальныя дзеянні па абароне і аднаўленні планеты Зямля натхняюцца і ўмацоўваюцца Духам Божым, Даўцам Жыцця. Джэралд Мэнлі Хопкінс SJ “Веліч Бога”:
“Таму што Дух Святы над пахілым
светам лунае з цёплымі грудзьмі і ах! ясным крылллем”.
Чалавецтва не пакінута з самоце змагацца з нейкай безнадзейнай справай. Прарочыя галасы з усіх бакоў умацоўваюць наш унікальны гістарычны момант ласкі і выкліку. Мы адкрываем, што тое, што здаецца страчаным і не паддаецца аднаўленню, можа зноў ажываць, як у выпадку з відамі, выратаванымі ад вымірання, і з пасадкай вялікай зялёнай сцяны дрэў па афрыканскіх пустынях. Бязмежная мудрасць і дынаміка Сусвету, якія фармавалі рэчы да гэтага часу, даступныя нам: мы не блукаем у касмічнай ізаляцыі, а пагружаныя ў мора боскай энергіі, якая пераўзыходзіць любое разуменне. Мы павінны рабіць усё магчымае, шчыра маліцца і быць гатовымі шмат цярпець, ведаючы, што боская сіла дзейнічае ўнутры нас, каб выканаць Божыя мэты, якія перакрочваюць нашыя надзеі і мары (Эф 3:20). У нашым глабальным крызісе мы таксама назіраем дзіўны рост, нават калі ён крохкі, чалавечай супольнасці. Людзі ўсіх веравызнанняў і без іх аб’ядноўваюць намаганні дзеля агульнай справы, і гэта адпавядае асноўнаму жаданню Бога — каб мы ўсе былі адно ва ўніверсальнай гармоніі (Ян 17:11).
Боскі запавет са стварэннем застаецца назаўжды: «Калі лук будзе на воблаку, Я ўбачу яго і ўспомню пра вечны запавет паміж Богам і кожнай жывой істотай ва ўсялякім целе, што ёсць на зямлі» (Быц 9:16). «Ты пасылаеш свайго Духа, і аднаўляеш аблічча зямлі» (Пс 104:30). Як кажа біскуп Дэсманд Туту: «Толькі Бог ведае, што будзе далей!»
Brian Grogan SJ, Creation Walk: The Amazing Story of a Small Blue Planet
Марыць Божай марай
Святы Ігнацый казаў, што мы можам знайсці Бога ў самых глыбокіх і запаветных жаданнях. Гэта выдатная рэч, калі мы рэалізуем яе на практыцы. Час, прысвечаны марам і глыбокім жаданням, можа прывесці наўпрост у прастору Божай прысутнасці.
Вось яшчэ адна выдатная думка. Адзін вельмі мудры сябар неяк сказаў, што калі мы скажам Богу «Так», Бог паспрыяе, каб гэтае «Так» адбылося, нават калі мы насамрэч не планавалі або не адчуваем сябе здольнымі здзейсніць гэтага. Іншымі словамі, наша «Так» з пазіцыі веры — гэта ўрадлівая глеба для таго, каб Бог мог працаваць. Падумай пра «Так» Марыі анёлу, якое прынесла Езуса ў наш свет.
Нічога не мае да нас ніякага дачынення; у тым сэнсе, каб мы нешта атрымлівалі. Гэта значна глыбей і больш сэнсоўна для жыцця, нашага і бліжніх. Мы можам нават не бачыць, як што-небудзь “атрымліваем” у свецкім сэнсе. Мы проста яднаемся з Богам. Мы марым Божай марай.
Падсумоўваючы, калі мы марым аб тым жа, што і Бог, адкрыем свае самыя глыбокія жаданні і скажам Богу «Так», мы ўбачым, як Божая мара для нас і нашага свету спраўджваецца. Вось гэта і ёсць Добрая Навіна!
Brendan McManus SJ and Jim Deeds, Emerging from the Mess
Чытаць далей