Мы – актыўныя партнёры ў працы, якую робіць Бог
Для разважання і малітвы на гэтым тыдні:
Яны глядзелі з нябёсаў – Айцец, Сын і Святы Дух – з любоўю да людзей. Яны бачылі мужчын і жанчын усіх рас, колераў скуры, узростаў, веравызнанняў, святасці і граху. Яны ведалі, што чалавецтву патрэбна дапамога, і чакалі, пакуль надышоў патрэбны час.
Слова Божае, Сын Божы, народжаны перад усімі вякамі, стаў адным з нас. Мы ведаем астатнюю частку гісторыі. Адна з Трох Асоб сталася адным з нас, каб мы маглі стаць падобнымі да Тройцы. Езус, Сын Айца Спрадвечнага, нарадзіўся, жыў і памёр, як мы. У Ім, нежывым, закатаваным і пакладзеным у магілу, Дух ажыў, – і цяпер Дух Езуса і Айца жыве ў кожным з нас з моманту хросту.
Жыццё Тройцы стае вельмі будзённым у любові, клопаце і прабачэнні, якія мы ахвяруем адно аднаму, а таксама ў тым, як мы намагаемся палепшыць жыццё людзей бедных, прыгнечаных і ўстрывожаных, і ў тым, як мы спрабуем даць маладому пакаленню самыя лепшыя ўрокі чалавечнасці і веры, пазнаёміць з трынітарнай таямніцай Бога. У сучасным свеце мы з’яўляемся актыўнымі партнёрамі ў працы Бога – Айца, Сына і Святога Духа.
Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A
Чытаць далей
Радасць удзячнага сэрца, поўнага любові
Улетку сад напаўняецца колерамі і паўстае новая прыгажосць. Кветкі распускаюцца, лісце дрэў напоўніцу разготваецца і ўтварае густыя летнія кроны. Кожны дзень прыносіць нешта новае, асабліва на клумбах са шматгадовымі раслінамі. Садоўнік мае насамрэч шмат працы: дадае ўгнаенне, палівае, падвязвае, скошвае і даглядае, а таксама змагаецца з бязладдзем пустазелля і навалай садовых шкоднікаў, якія знайшлі сабе прытулак у цёплай зямлі.
Калі садоўнік не будзе асцярожным, у яго наўрад ці застанецца часу, каб атрымаць асалоду ад лета; трэба столькі ўсяго зрабіць, каб не адставаць ад віру жыцця. Надзвычай важна знаходзіць час паміж працамі, каб проста затрымацца і палюбавацца нечым, узяць кубак гарбаты ці халоднага летняга напою ў сад і сядзець, узірацца і адчуваць хараство і радасць прыроды. Гэтыя месяцы з іх доўгімі, насычанымі днямі і разняволенымі вечарамі даюць магчымаць настроіцца на прыгажосць жыцця і адкрыць для сябе радасць удзячнага сэрца, якое поўніцца любоўю.
Sr Stanislaus Kennedy, RSC, The Sacred Heart Messenger, July 2024
Молімся, каб стаць падобным на Марыю
Паколькі май – месяц асаблівай Марыйнай пабожнасці, нам было б варта маліцца аб тым, каб сэрцам прыпадобніцца да Яе, навучыцца ўсё ўспрымаць праз прызму Яе любові, мудрасці і праўды. Нашыя словы, эмоцыі, дзеянні, перакананні і пачуцці могуць вярнуцца, дзякуючы свядомаму выбару і боскаму рашэнню, да еднасці з Крыніцай. Прачынацца кожную раніцу з ласкай і са спакоем у сэрцы, з адчуваннем падрыхтаванасці, абароненасці, з любоўю і верай – значыць жыць у свеце па-новаму: з адвагай і праслаўленнем. Спагадная і ўсеабдымная мацярынская энергія даступная нам штодня і прапануецца кожнаму, каб мы маглі стварыць цэласную новую зямлю, дзе ўсё Божае стварэнне прабывае ў лучнасці і ўзаемасувязі.
Калі мы дазволім гэтаму бачанню развівацца ў свядомасці, індывідуальнай і калектыўнай, то, магчыма, зможам вызваліцца ад сваіх шаблонаў раз’яднанасці і прыняць сутнасць нашай бясконца святой Маці і даверыцца Ёй, каб Яна зноў прывяла нас дадому, да адзінства, цэласнасці і безумоўнай любові. Няхай такой будзе малітва да нашай Маці Марыі на працягу мая.
Andrea Hayes, The Sacred Heart Messenger, May 2024
Чытаць далей
Прабачэнне спрыяе здароўю
Хрысціянскасць чалавека можна вымераць яго гатоўнасцю прабачаць. Прабачэнне – адно з найглыбейшых праяў міласэрнай любові. Прабачэнне аздараўляе. Мы носім з сабой шмат багажу. Носім яго ў нябачным мяху, а ён абцяжарвае і знясільвае нас. Няма ўнутранага спакою. Мы носім раны, шнары, сінякі і ўдары мінулага, крыўду, гнеў і горыч. Загаіць гэта ўсё можна праз прабачэнне. Даруй – і цяжар растане. Адпусці ланцугі, якія нас звязваюць. Ланцугі вакол нас не замкнёныя, мы ўхапіліся за іх і трымаем. Адпусці, прабач, і яны ўпадуць.
Непрабачэнне, горыч і жаданне помсты атручваюць душу і павялічваюць трывогу і пачуццё дэпрэсіі, у той час як прабачэнне лечыць і вызваляе. Іншымі словамі, карысна для здароўя і прыносіць спакой.
Хто той чалавек, чыю руку ты не паціснеш?
Калі ў сэрцы тоіцца нянавісць да кагосьці, старайся выкараніць яе. Лягчэй сказаць, чым зрабіць. Але галоўнае – спрабаваць. Спрабаваць і нястомна працягваць спробы – значыць быць святым.
Ніколі мы не падобныя да Бога больш, чым тады, калі прабачаем.
Terence Harrington OFM Cap, The Sacred Heart Messenger, April 2024
Чалавек з дзіравым вядром
Не выкрэслівай нікога толькі таму, што ён не адпавядае чаканням. Ён мае каштоўнасць у вачах Бога, «бо ўсё, што стварыў Бог, добрае, і нельга адкідаць нічога, што з удзячнасцю прымаецца» (1 Цім 4:4).
У кітайскай культуры ёсць гісторыя пра чалавека з дзіравым вядром.
Жыў адзін чалавек, які насіў па два вядры, павесіўшы іх па баках на жэрдцы. Кожны дзень ён хадзіў да студні і напаўняў вёдры свежай вадой. Вярнуўшыся дадому, ён бачыў, што адно вядро было поўнае, а ў другім вады заставалася толькі палова. Поўнае вядро самазадаволена ганарылася сабой. Напаўпустое вядро ўстрывожана прасіла прабачэння за тое, што працякае. «Не хвалюйся, не хвалюйся», – сказаў чалавек, – хіба ты не заўважыла, якія прыгожыя кветкі растуць на тваім баку дарогі? Ты палівала іх кожны дзень, бо з цябе прасочвалася вада».
Эн Мары Суіні, Пасланец Святога Сэрца , люты 2024 г.
Новы агонь, запалены ўнутры
Вялікдзень сведчыць, што Хрыстус прыйшоў, каб збавіць нас ад нашых абмежаваных “я”. Гэта дар, але і выклік уваскрасення. Евангелле кажа нам, што вучні былі параскіданыя і пасаромленыя, зламаныя і разгубленыя як супольнасць. У пэўным сэнсе мы такія ж самыя. Езус аднавіў іх да новага жыцця паслання і місіі.
Уваскрасенне гоіць і выпраўляе пашкоджаныя, разбураныя адносіны паміж Богам і чалавецтвам, паміж людзьмі і з элементамі ўнікальнага дару стварэння, які мы знявечылі і нават знішчылі.
Вялікдзень дае нам сілы, натхняе і запальвае ў нас новы агонь энтузіязму, каб мы сталі евангельскай праўдай і доказам таго, што абвяшчаем, калі сведчым пра няспынную прысутнасць уваскрослага Хрыста сярод нас цяпер і заўсёды.
Вялікдзень кажа пра Таго, хто памёр пакінутым, знявечаным (Іс 53:14), як і многія адкінутыя і пазбаўленыя дамоў і перамешчаныя людзі, якіх мы сустракаем сёння. Цяпер Пан суправаджае нас на нашых крыжах, нягледзячы на суровую цішыню, дзе мы шэпчам ці крычым у пакутах: «Божа мой, Божа мой, чаму Ты мяне пакінуў?»
Нават калі Бог здаецца маўклівым і далёкім, Вялікдзень кажа нам, што мы не адны, але разам існуём ва ўваскрослым жыцці Пана.
John Cullen, The Sacred Heart Messenger, September 2023
Чытаць далей
Езус уваскрос
Аллелюя! Гэтае слова будзе часта гучаць у велікодны перыяд, у якім мы знаходзімся. “Аллелюя” – гэта габрэйскае слова, якое азначае хваліць Пана. Яно адлюстроўвае сутнасць гэтага перыяду, які характарызуецца радасцю і надзеяй. Езус уваскрос, і Ён запрашае нас у новае жыццё. Вялікдзень асвятляе жыццё асобных людзей і супольнасцяў, заклікаючы быць святлом для свету. Вялікдзень доўжыцца ад Пасхальнай вігіліі да свята Пяцідзесятніцы: доўгі перыяд – пяцьдзесят дзён. У гэтую пару мы ўсведамляем прыкметы новага жыцця вакол нас. Дні даўжэйшыя і ярчэйшыя, птушкі спяваюць, кветкі расцвітаюць. Новае жыццё, якое віруе паўсюль, нагадвае нам, што Бог – крыніца ўсяго жыцця і дабра. Вялікдзень – час новага пачатку.
Пасхальнае пасланне скіравана для ўсіх, незалежна ад жыццёвай сітуацыі. Ніколі не позна пачаць усё наноў. Добрая навіна заключаецца ў тым, што Езус з намі. Ён блізка, калі мы молімся і калі нам цяжка маліцца, калі мы шчаслівыя і калі нам баліць, у прыгажосці свету, які заўсёды абнаўляецца, і ў дабрыні і любові, якімі мы дзелімся з іншымі. Ідучы праз гэты новы перыяд, мы адчыняем дзверы і запрашаем уваскрослага Езуса ўвайсці да нас.
Трыёна Доэрці і Джэйн Мелет, «The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew
Чытаць далей
Шчаслівыя тыя, хто не бачыў і ўсё ж паверыў
Тамаш… дзякуй! За тое, што прыўнёс шчырасць у нашу веру. Ён не прыкідваўся лепшым, чым насамрэч. Ён пачаў з прагі доказаў, а скончыў радасцю веры. Ён святы заступнік пераходаў і крокаў у веры. Вера – гэта падарожжа. Ён святы веры ў наш час. У супольнасці ён знайшоў веру, але страціў яе, калі спрабаваў ісці ў самоце. Затым вярнуўся ў супольнасць веры і выправіўся ў шлях, які прывёў яго да мучаніцтва ў Індыі.
Ён знайшоў Хрыста таксама ў жаданні дакрануцца да Яго ран. Мы знаходзім Бога, калі ўваходзім у Яго раны ў ранах свету. У супольнасці вернікаў мы можам захаваць сваю веру. Нашая вера расце тут, у Касцёле. Тамаш шукаў веры, жадаючы дакрануцца да ран Езуса. Магчыма, у момант, калі Ён запрасіў зрабіць гэта, Тамаш выявіў, што ён не мае ў тым патрэбы. Ён знайшоў веру побач з параненым Хрыстом і адкрыў у сабе веру ў хвалу Хрыста.
Мы можам ісці тым жа шляхам. Тое, што было сказана Тамашу, сказана ўсім нам: ты верыш, бо бачыш Мяне. Шчаслівыя тыя, хто не бачыў, а ўсё ж паверыў.
Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A
Чытаць далей
Рэальнасць Уваскрасення
Нялёгка паверыць ва ўваскрасенне. Нездарма падчас амаль усіх з’яўленняў Езуса можна заўважыць нявер’е і сумневы, нават у людзей, якія добра ведалі Яго. Але ж гэтыя няўпэўненыя сведкі пойдуць абвяшчаць свету пра ўваскрасенне.
Магчыма, гэта і ёсць наймацнейшы доказ рэальнасці ўваскрасення. Вучні Езуса былі зраненыя ганебнай няўдачай, якой аказалася жыццёвая справа Езуса (і іх жыцця таксама). Яны разбегліся ва ўсе бакі. Неўзабаве пасля гэтага тыя ж людзі з неймаверным запалам абвясцяць, што іх герой – Збаўца. Яны перастануць хаваць Яго смерць на крыжы, а будуць вызнаваць яе з гонарам. Паміж тымі двума станамі яны, несумненна, перажылі нешта яшчэ больш шакуючае і драматычнае, чым катастрофа ўкрыжавання Езуса: Ягонае ўваскрасенне.
Nicolaas Sintobin SJ, Did Jesus Really Exist? and 51 Other Questions
Чытаць далей
Сустрэча з цемрай
Часам кожны адчувае, што апынуўся ў цемры. Аднак у цёмным і пустым месцы можна ўсвядоміць, што нашыя праблемы, хоць і здаюцца вялікімі, насамрэч ніколі не з’яўляюцца поўнай гісторыяй. Для мяне запаволенне тэмпу жыцця і аднаўленне дысцыпліны малітвы і рэфлексіі, не збядняе, а вядзе да аздараўлення. Гэта прастора сустрэчы з рэчаіснасцю, сустрэчы з Богам.
Штогод у Вялікую суботу настае цішыня; цёмная і пустая магіла крычыць тым, хто баіцца канца: «Прыйдзіце і паглядзіце!» І цяпер я разумею, чаму яны павінны былі ісці да магілы. Езус вучыў, што мы ўсе павінны ісці да магілы – цёмных і пустых месцаў, якімі б страшнымі яны не былі, якімі б слабымі мы сябе не адчувалі. Чаму Ён кліча нас туды? Таму што, калі мы пойдзем, калі сутыкнёмся з цемрай, то ўбачым, што гэта зусім не чарната. Набліжаецца цудоўнае святло. Праблемы, нягоды, нават смерць, – не канец. Заўсёды ёсць абяцанне – “праз тры дні”…
Brendan McManus SJ and Jim Deeds, Emerging from the Mess
Чытаць далей