Езус уваскрос
Аллелюя! Гэтае слова будзе часта гучаць у велікодны перыяд, у якім мы знаходзімся. “Аллелюя” – гэта габрэйскае слова, якое азначае хваліць Пана. Яно адлюстроўвае сутнасць гэтага перыяду, які характарызуецца радасцю і надзеяй. Езус уваскрос, і Ён запрашае нас у новае жыццё. Вялікдзень асвятляе жыццё асобных людзей і супольнасцяў, заклікаючы быць святлом для свету. Вялікдзень доўжыцца ад Пасхальнай вігіліі да свята Пяцідзесятніцы: доўгі перыяд – пяцьдзесят дзён. У гэтую пару мы ўсведамляем прыкметы новага жыцця вакол нас. Дні даўжэйшыя і ярчэйшыя, птушкі спяваюць, кветкі расцвітаюць. Новае жыццё, якое віруе паўсюль, нагадвае нам, што Бог – крыніца ўсяго жыцця і дабра. Вялікдзень – час новага пачатку.
Пасхальнае пасланне скіравана для ўсіх, незалежна ад жыццёвай сітуацыі. Ніколі не позна пачаць усё наноў. Добрая навіна заключаецца ў тым, што Езус з намі. Ён блізка, калі мы молімся і калі нам цяжка маліцца, калі мы шчаслівыя і калі нам баліць, у прыгажосці свету, які заўсёды абнаўляецца, і ў дабрыні і любові, якімі мы дзелімся з іншымі. Ідучы праз гэты новы перыяд, мы адчыняем дзверы і запрашаем уваскрослага Езуса ўвайсці да нас.
Трыёна Доэрці і Джэйн Мелет, «The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew
Чытаць далей
Шчаслівыя тыя, хто не бачыў і ўсё ж паверыў
Тамаш… дзякуй! За тое, што прыўнёс шчырасць у нашу веру. Ён не прыкідваўся лепшым, чым насамрэч. Ён пачаў з прагі доказаў, а скончыў радасцю веры. Ён святы заступнік пераходаў і крокаў у веры. Вера – гэта падарожжа. Ён святы веры ў наш час. У супольнасці ён знайшоў веру, але страціў яе, калі спрабаваў ісці ў самоце. Затым вярнуўся ў супольнасць веры і выправіўся ў шлях, які прывёў яго да мучаніцтва ў Індыі.
Ён знайшоў Хрыста таксама ў жаданні дакрануцца да Яго ран. Мы знаходзім Бога, калі ўваходзім у Яго раны ў ранах свету. У супольнасці вернікаў мы можам захаваць сваю веру. Нашая вера расце тут, у Касцёле. Тамаш шукаў веры, жадаючы дакрануцца да ран Езуса. Магчыма, у момант, калі Ён запрасіў зрабіць гэта, Тамаш выявіў, што ён не мае ў тым патрэбы. Ён знайшоў веру побач з параненым Хрыстом і адкрыў у сабе веру ў хвалу Хрыста.
Мы можам ісці тым жа шляхам. Тое, што было сказана Тамашу, сказана ўсім нам: ты верыш, бо бачыш Мяне. Шчаслівыя тыя, хто не бачыў, а ўсё ж паверыў.
Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A
Чытаць далей
Рэальнасць Уваскрасення
Нялёгка паверыць ва ўваскрасенне. Нездарма падчас амаль усіх з’яўленняў Езуса можна заўважыць нявер’е і сумневы, нават у людзей, якія добра ведалі Яго. Але ж гэтыя няўпэўненыя сведкі пойдуць абвяшчаць свету пра ўваскрасенне.
Магчыма, гэта і ёсць наймацнейшы доказ рэальнасці ўваскрасення. Вучні Езуса былі зраненыя ганебнай няўдачай, якой аказалася жыццёвая справа Езуса (і іх жыцця таксама). Яны разбегліся ва ўсе бакі. Неўзабаве пасля гэтага тыя ж людзі з неймаверным запалам абвясцяць, што іх герой – Збаўца. Яны перастануць хаваць Яго смерць на крыжы, а будуць вызнаваць яе з гонарам. Паміж тымі двума станамі яны, несумненна, перажылі нешта яшчэ больш шакуючае і драматычнае, чым катастрофа ўкрыжавання Езуса: Ягонае ўваскрасенне.
Nicolaas Sintobin SJ, Did Jesus Really Exist? and 51 Other Questions
Чытаць далей
Сустрэча з цемрай
Часам кожны адчувае, што апынуўся ў цемры. Аднак у цёмным і пустым месцы можна ўсвядоміць, што нашыя праблемы, хоць і здаюцца вялікімі, насамрэч ніколі не з’яўляюцца поўнай гісторыяй. Для мяне запаволенне тэмпу жыцця і аднаўленне дысцыпліны малітвы і рэфлексіі, не збядняе, а вядзе да аздараўлення. Гэта прастора сустрэчы з рэчаіснасцю, сустрэчы з Богам.
Штогод у Вялікую суботу настае цішыня; цёмная і пустая магіла крычыць тым, хто баіцца канца: «Прыйдзіце і паглядзіце!» І цяпер я разумею, чаму яны павінны былі ісці да магілы. Езус вучыў, што мы ўсе павінны ісці да магілы – цёмных і пустых месцаў, якімі б страшнымі яны не былі, якімі б слабымі мы сябе не адчувалі. Чаму Ён кліча нас туды? Таму што, калі мы пойдзем, калі сутыкнёмся з цемрай, то ўбачым, што гэта зусім не чарната. Набліжаецца цудоўнае святло. Праблемы, нягоды, нават смерць, – не канец. Заўсёды ёсць абяцанне – “праз тры дні”…
Brendan McManus SJ and Jim Deeds, Emerging from the Mess
Чытаць далей
Велізарны скачок веры
Мы так добра знаёмыя з гісторыяй Звеставання, што схільныя ўспрымаць веру Марыі як належнае. Лёгка забыць, што пасланне Габрыэля адкрыла для Марыі шырачэзны новы гарызонт. Ён не даў Марыі ніякіх чалавечых гарантый, не прапанаваў Ёй знаёмага ці бяспечнага шляху наперад. Ён цалкам вывеў Яе з “зоны камфорту”. Усё ў гэтым адзіным эпізодзе патрабавала вялікага скачка веры: і так было досыць цяжка прыняць, што з Ёй размаўляе анёл; яшчэ цяжэй было паверыць, што дзева можа зацяжарыць, але хто мог сабе ўявіць, што звычайная жанчына можа стаць маці Бога! Габрыэль маляваў карціну на мяжы абсурду. Марыя не спынілася, каб падумаць пра неверагоднасць таго, што пачула. Калі б Яна так зрабіла, то, хутчэй за ўсё, адмовілася б паверыць. Марыя была сканцэнтравана на Богу. Яна дастаткова верыла ў Божую сілу і любоў, каб прыняць пасланне Габрыэля. Яна ўсім сэрцам акунулася ў бязмежны акіян Бога, кажучы: «Вось я, слуга Пана. Няхай мне станецца паводле твайго слова» (Лк 1:38).
Thomas Casey SJ, Smile of Joy: Mary of Nazareth
Чытаць далей
Мы прагнем інклюзіі
На адной карціне намалявана самаранка, якая глядзіць у студню і бачыць сваё і Езусава адлюстраванне. У глыбіні студні яе жыцця – прысутнасць Хрыста.
У глыбіні студні, калі мы закаханыя, калі нам баліць, калі сутыкаемся са смерцю, прымаем рашэнні, радуемся, – мы знаходзім Бога. Бог блізка, калі мы блізкія да саміх сябе, нават у сораме і граху. Мы прагнем сэнсу жыцця, ведання таго, што нас цалкам любяць, прагнем быць у супольнасці і мець сяброў – і Бог прапануе нам усё гэта.
Гэта прапанова Бога – жывая вада – Святы Дух. Мы прагнем інклюзіі – вучні ў гэтай гісторыі не хацелі, каб Настаўнік размаўляў з жанчынай. Шмат якія рэлігіі таго часу раздзялялі людзей. У глыбіні студні мы ўсе роўныя.
Мы знаходзім Божую міласэрнасць у студні. Калі мы заходзім у глыбіню малітвы і ў саміх сябе, мы адкрываемся для міласэрнасці. Мы можам паспрабаваць паставіць умовы для Божай міласэрнасці, называючы свае грахі або іх колькасць. А на дне студні – вада міласэрнасці.
Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A
Чытаць далей
Любі, як Ён любіць
Большасць людзей шукае шчасця, але калі яно становіцца адзінай мэтай нашых пошукаў, мы часта размінаемся з ім. Езус кажа, што шчасце прыходзіць да тых, хто шукае нечага іншага. Шчасце прыходзіць да тых, хто імкнецца служыць іншым, або, па словах Езус, мы атрымліваем, калі даём. Учынак Езуса, калі Ён абмыў ногі вучням, сведчыць аб тым, што нашае служэнне не мае залежаць ад іх стаўлення да нас. На Апошняй Вячэры Езус абмыў ногі ўсім сваім вучням, у тым ліку Юдзе: таму, хто паўстаў супраць Яго. Як кажа Езус у Евангеллі паводле Лукі: «Калі вы любіце тых, хто любіць вас, якая вам за гэта падзяка?» Езус паказвае любоў, неймаверна больш ахвярную. Ён заклікае нас жыць менавіта так і дае Святога Духа, каб дапамагчы нам любіць так, як любіць Ён.
Martin Hogan, The Word of God is Living and Active
Любіце ворагаў сваіх
Любіць ворага некаторым людзям лёгка. Хапае і тых, хто не можа жыць без ворага. Яны звыкаюць падсілкоўвацца негатывам, могуць выстаўляць іншых жахлівымі людзьмі, якім не хапае элементарнай дабрыні. Гэты вобраз часта з’яўляецца плодам іх уяўлення, неабходным, на жаль, для падтрымання іх уласнага скажонага пачуцця годнасці і матывацыі. Яны любяць прысутнасць ворага, таму што без яго ім давялося б думаць пра свае сэрца і душу, а гэта занадта складана. Вораг апраўдвае светапогляд, які адцягвае ўвагу ад сябе і сваіх праблем.
Езус пакутваў ад такіх людзей. Яго зрабілі ворагам усяго народу, каб задаволіць жаданні тых, хто меў уладу. Няхай жа Пан бароніць нас ад такіх людзей і шкоды, якую яны нясуць. Сэрца занадта далікатнае, каб марнаваць яго на такі негатыў.
“А Езус сказаў: «Ойча, прабач ім, бо не ведаюць, што робяць». І, дзелячы вопратку Ягоную, кідалі лёсы” (Лк 23, 34).
Alan Hilliard, Dipping into Lent
Чытаць далей
Навяртаннем ёсць камунія з Богам
Папа Францішак сцвярджаў, што Вялікі пост і няспыннае навяртанне “патрабуюць ад нас усяго”. Навяртанне патрабуе змены розуму, сэрца і нават цела, бадай што нават да страты жыцця. Аднак Папа Францішак гэтак жа выразна запэўніваў, што навяртанне не будзе каштаваць нам шчасця, не пазбавіць нас чалавечага спаўнення. Шчасце залежыць ад святасці. Сапраўднае чалавечае шчасце мае патрэбу ў аздараўленні і надзеі, якія дае святасць; святасць дапамагае напоўніцу стаць людзьмі. Ахвяраванне ўсяго – гэта не адзін з варыянтаў, аддаць усё – значыць адкрыць розум, сэрца і цела праўдзе, любові і цэласнасці. Мэта навяртання – камунія – еднасць з Богам і іншымі. Пакаянне – гэта паварот да святасці, вяртанне, каб атрымаць “шчасце, для якога мы былі створаны”. Святасць з’яўляецца адметнай рысай сапраўднага шчасця.
Kevin O’Gorman, Journeying in Joy and Gladness: Lent and Holy Week with Gaudete et Exsultate.
Чытаць далей
Бязмежна любімы
Добры Пастыр запрашае трохі адпачыць сярод мурожных лугоў і бруістых ручаёў. Ён хоча, каб мы разняволіліся ў Яго прысутнасці, падсілкаваліся, умацавалі і аднавілі сілы. У гэтым месцы мы можам ператварыцца са сціснутага кулака адмовы, расчаравання і мітусні ў адкрытую руку прыняцця, палёгкі і спакою. Пасля адпачынку мы зможам падысці бліжэй да Яго, каб стаць больш свабоднымі, упэўненымі і лепш арыентавацца ў розных заблытаных сцежках жыцця. Можна шмат чаму навучыцца ў сучаснай і кантэмплятыўнай мудрасці, каб жыць паўней, і ў рэшце рэшт, здолець радавацца, што мы бязмежна любімыя.
Занадта многія з нас вучаць сябе “любіць” пакуты і трывогу: мы кажам, што так уладжаны свет і праца. Усяго пяць хвілін цішыні здаюцца бессэнсоўнымі. Але мы звязваемся з “ўнутраным настаўнікам”, калі знаходзім час, каб суцішыцца цягам дня, злучыцца з глыбокім спакоем і раўнавагай. Да гэтага можна “падключыцца”, калі мы жывём у моманце: размаўляем з людзьмі, працуем над задачамі, шпацыруем, нават бегаем.
Gavin T. Murphy, Bursting Out in Praise: Spirituality & Mental Health