Марыць Божай марай

Святы Ігнацый казаў, што мы можам знайсці Бога ў самых глыбокіх і запаветных жаданнях. Гэта выдатная рэч, калі мы рэалізуем яе на практыцы. Час, прысвечаны марам і глыбокім жаданням, можа прывесці наўпрост у прастору Божай прысутнасці.

Вось яшчэ адна выдатная думка. Адзін вельмі мудры сябар неяк сказаў, што калі мы скажам Богу «Так», Бог паспрыяе, каб гэтае «Так» адбылося, нават калі мы насамрэч не планавалі або не адчуваем сябе здольнымі здзейсніць гэтага. Іншымі словамі, наша «Так» з пазіцыі веры — гэта ўрадлівая глеба для таго, каб Бог мог працаваць. Падумай пра «Так» Марыі анёлу, якое прынесла Езуса ў наш свет.

Нічога не мае да нас ніякага дачынення; у тым сэнсе, каб мы нешта атрымлівалі. Гэта значна глыбей і больш сэнсоўна для жыцця, нашага і бліжніх. Мы можам нават не бачыць, як што-небудзь “атрымліваем” у свецкім сэнсе. Мы проста яднаемся з Богам. Мы марым Божай марай.

Падсумоўваючы, калі мы марым аб тым жа, што і Бог, адкрыем свае самыя глыбокія жаданні і скажам Богу «Так», мы ўбачым, як Божая мара для нас і нашага свету спраўджваецца. Вось гэта і ёсць Добрая Навіна!

Brendan McManus SJ and Jim Deeds, Emerging from the Mess

Чытаць далей

Прывесці жыццё да ладу

Нейкі час таму, падчас выхадных у Лондане, я адправіўся ў адну з маіх любімых цэркваў у Лондане — царкву St Martin in the Fields (Святога Марціна-ін-зе-Філдс). За апошнія некалькі гадоў яна стала для мяне ціхім, малітоўным месцам на распачацце адпачынку. У тую раніцу, калі я ўвайшоў у царкву, я зразумеў, што гэта будзе не так ужо і ціха. Перад храмам стаяў вялікі раяль. Сядзеў, ці, хутчэй, коенчыў перад ім настройшчык. Ён бесперапынна націскаў адну ноту і рабіў ледзь заўважныя змены ў яе вышыні… насамрэч, я не ўпэўнены, як ён ствараў сваю магію!

Я сеў, заплюшчыў вочы і паспрабаваў маліцца. Але ноты… Ноты ўсё гучалі. Мне было цяжка ігнараваць іх, каб маліцца.

Праз нейкі час я выявіў, што захапіўся нотамі і

зменамі вышыні, якія я ледзь мог разабраць. Рэзкія ноты паступова апускаліся

па вышыні. Паніжаныя павысіліся. Услухоўванне стала для мяне спосабам маліцца.

У гэтай малітве мяне асяніла, што мы па-рознаму можам крыху адысці ад

гармоніі. Ёсць пакатыя вобласці, дзе мы адчуваем прыгнечанасць, смутак, паніжэнне або недахоп энергіі. Ёсць таксама сферы жыцця, дзе мы адчуваем сябе рэзкімі, як да сябе, так і да іншых. Такім чынам, мы можам быць не ў гармоніі з сабой і людзьмі. Нам можа спатрэбіцца наладка, каб мы маглі аднавіць гэтую гармонію з сабой, іншымі і з Божым планам наконт нас. Бог праз малітву хоча скантактавацца з намі.
Brendan McManus SJ and Jim Deeds, Emerging from the Mess

Чытаць далей

Неўпарадкаваныя прывязанасці

Тое, што Ігнацый называе неўпарадкаванымі прывязанасцямі, здольнае ўзяць над намі верх: пыха, прагнасць, страх, перфекцыянізм, неспатольная прага да хуткай пахвалы, выкліканая сацыяльнымі сеткамі, празмерная стымуляцыя, спадзяванне на кругласутачную даступнасць, неўсведамленне таго, што мы з’яўляемся распарадчыкамі стварэння, а не яго ўладальнікамі, апантанасць прэстыжам і статусам, сіндром “я маю больш, чым ты” і ўсе іншыя атракцыі, якія адводзяць нас ад Бога, ад саміх сябе і ад іншых, пакідаючы нас у стане эмацыйнай турбулентнасці, хвалявання і знясілення.
Мая каштоўнасць як асобы не вызначаецца тым, што ў мяне ёсць. Мае матэрыяльныя даброты, акадэмічныя дасягненні, поспехі, даход і банкаўскі рахунак не вызначаюць маю каштоўнасць як бясцэннай і ўнікальнай чалавечай асобы. Мая каштоўнасць не вызначаецца тым, што знаходзіцца па-за мной. Злы дух, вораг маёй чалавечай прыроды, спрабуе пераканаць мяне ў адваротным. Я бясконца багацейшы. Вельмі лёгка захапіцца тым, што нібыта нам патрэбна і чаго мы прагнем, але ў ясным святле дня мы бачым ілюзіі такімі, якія яны ёсць. Салідарнасць, а не канкурэнцыя – вось Божае ўяўленне пра тое, чым з’яўляецца жыццё.

Jim Maher SJ, Pathways to a Decision with Ignatius of Loyola

Чытаць далей

Мы – актыўныя партнёры ў працы, якую робіць Бог

Для разважання і малітвы на гэтым тыдні:

Яны глядзелі з нябёсаў – Айцец, Сын і Святы Дух – з любоўю да людзей. Яны бачылі мужчын і жанчын усіх рас, колераў скуры, узростаў, веравызнанняў, святасці і граху. Яны ведалі, што чалавецтву патрэбна дапамога, і чакалі, пакуль надышоў патрэбны час.
Слова Божае, Сын Божы, народжаны перад усімі вякамі, стаў адным з нас. Мы ведаем астатнюю частку гісторыі. Адна з Трох Асоб сталася адным з нас, каб мы маглі стаць падобнымі да Тройцы. Езус, Сын Айца Спрадвечнага, нарадзіўся, жыў і памёр, як мы. У Ім, нежывым, закатаваным і пакладзеным у магілу, Дух ажыў, – і цяпер Дух Езуса і Айца жыве ў кожным з нас з моманту хросту.
Жыццё Тройцы стае вельмі будзённым у любові, клопаце і прабачэнні, якія мы ахвяруем адно аднаму, а таксама ў тым, як мы намагаемся палепшыць жыццё людзей бедных, прыгнечаных і ўстрывожаных, і ў тым, як мы спрабуем даць маладому пакаленню самыя лепшыя ўрокі чалавечнасці і веры, пазнаёміць з трынітарнай таямніцай Бога. У сучасным свеце мы з’яўляемся актыўнымі партнёрамі ў працы Бога – Айца, Сына і Святога Духа.

Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A

Чытаць далей

Радасць удзячнага сэрца, поўнага любові

Улетку сад напаўняецца колерамі і паўстае новая прыгажосць. Кветкі распускаюцца, лісце дрэў напоўніцу разготваецца і ўтварае густыя летнія кроны. Кожны дзень прыносіць нешта новае, асабліва на клумбах са шматгадовымі раслінамі. Садоўнік мае насамрэч шмат працы: дадае ўгнаенне, палівае, падвязвае, скошвае і даглядае, а таксама змагаецца з бязладдзем пустазелля і навалай садовых шкоднікаў, якія знайшлі сабе прытулак у цёплай зямлі.

Калі садоўнік не будзе асцярожным, у яго наўрад ці застанецца часу, каб атрымаць асалоду ад лета; трэба столькі ўсяго зрабіць, каб не адставаць ад віру жыцця. Надзвычай важна знаходзіць час паміж працамі, каб проста затрымацца і палюбавацца нечым, узяць кубак гарбаты ці халоднага летняга напою ў сад і сядзець, узірацца і адчуваць хараство і радасць прыроды. Гэтыя месяцы з іх доўгімі, насычанымі днямі і разняволенымі вечарамі даюць магчымаць настроіцца на прыгажосць жыцця і адкрыць для сябе радасць удзячнага сэрца, якое поўніцца любоўю.
Sr Stanislaus Kennedy, RSC, The Sacred Heart Messenger, July 2024

Чытаць далей

Молімся, каб стаць падобным на Марыю

Паколькі май – месяц асаблівай Марыйнай пабожнасці, нам было б варта маліцца аб тым, каб сэрцам прыпадобніцца да Яе, навучыцца ўсё ўспрымаць праз прызму Яе любові, мудрасці і праўды. Нашыя словы, эмоцыі, дзеянні, перакананні і пачуцці могуць вярнуцца, дзякуючы свядомаму выбару і боскаму рашэнню, да еднасці з Крыніцай. Прачынацца кожную раніцу з ласкай і са спакоем у сэрцы, з адчуваннем падрыхтаванасці, абароненасці, з любоўю і верай – значыць жыць у свеце па-новаму: з адвагай і праслаўленнем. Спагадная і ўсеабдымная мацярынская энергія даступная нам штодня і прапануецца кожнаму, каб мы маглі стварыць цэласную новую зямлю, дзе ўсё Божае стварэнне прабывае ў лучнасці і ўзаемасувязі.

Калі мы дазволім гэтаму бачанню развівацца ў свядомасці, індывідуальнай і калектыўнай, то, магчыма, зможам вызваліцца ад сваіх шаблонаў раз’яднанасці і прыняць сутнасць нашай бясконца святой Маці і даверыцца Ёй, каб Яна зноў прывяла нас дадому, да адзінства, цэласнасці і безумоўнай любові. Няхай такой будзе малітва да нашай Маці Марыі на працягу мая.

Andrea Hayes, The Sacred Heart Messenger, May 2024

Чытаць далей

Прабачэнне спрыяе здароўю

Хрысціянскасць чалавека можна вымераць яго гатоўнасцю прабачаць. Прабачэнне – адно з найглыбейшых праяў міласэрнай любові. Прабачэнне аздараўляе. Мы носім з сабой шмат багажу. Носім яго ў нябачным мяху, а ён абцяжарвае і знясільвае нас. Няма ўнутранага спакою. Мы носім раны, шнары, сінякі і ўдары мінулага, крыўду, гнеў і горыч. Загаіць гэта ўсё можна праз прабачэнне. Даруй – і цяжар растане. Адпусці ланцугі, якія нас звязваюць. Ланцугі вакол нас не замкнёныя, мы ўхапіліся за іх і трымаем. Адпусці, прабач, і яны ўпадуць.

Непрабачэнне, горыч і жаданне помсты атручваюць душу і павялічваюць трывогу і пачуццё дэпрэсіі, у той час як прабачэнне лечыць і вызваляе. Іншымі словамі, карысна для здароўя і прыносіць спакой.

Хто той чалавек, чыю руку ты не паціснеш?

Калі ў сэрцы тоіцца нянавісць да кагосьці, старайся выкараніць яе. Лягчэй сказаць, чым зрабіць. Але галоўнае – спрабаваць. Спрабаваць і нястомна працягваць спробы – значыць быць святым.

Ніколі мы не падобныя да Бога больш, чым тады, калі прабачаем.
Terence Harrington OFM Cap, The Sacred Heart Messenger, April 2024

Чытаць далей

Чалавек з дзіравым вядром

Не выкрэслівай нікога толькі таму, што ён не адпавядае чаканням. Ён мае каштоўнасць у вачах Бога, «бо ўсё, што стварыў Бог, добрае, і нельга адкідаць нічога, што з удзячнасцю прымаецца» (1 Цім 4:4).

У кітайскай культуры ёсць гісторыя пра чалавека з дзіравым вядром.

Жыў адзін чалавек, які насіў па два вядры, павесіўшы іх па баках на жэрдцы. Кожны дзень ён хадзіў да студні і напаўняў вёдры свежай вадой. Вярнуўшыся дадому, ён бачыў, што адно вядро было поўнае, а ў другім вады заставалася толькі палова. Поўнае вядро самазадаволена ганарылася сабой. Напаўпустое вядро ўстрывожана прасіла прабачэння за тое, што працякае. «Не хвалюйся, не хвалюйся», – сказаў чалавек, – хіба ты не заўважыла, якія прыгожыя кветкі растуць на тваім баку дарогі? Ты палівала іх кожны дзень, бо з цябе прасочвалася вада».
Эн Мары Суіні, Пасланец Святога Сэрца , люты 2024 г.

Чытаць далей

Новы агонь, запалены ўнутры

Вялікдзень сведчыць, што Хрыстус прыйшоў, каб збавіць нас ад нашых абмежаваных “я”. Гэта дар, але і выклік уваскрасення. Евангелле кажа нам, што вучні былі параскіданыя і пасаромленыя, зламаныя і разгубленыя як супольнасць. У пэўным сэнсе мы такія ж самыя. Езус аднавіў іх да новага жыцця паслання і місіі.

Уваскрасенне гоіць і выпраўляе пашкоджаныя, разбураныя адносіны паміж Богам і чалавецтвам, паміж людзьмі і з элементамі ўнікальнага дару стварэння, які мы знявечылі і нават знішчылі.

Вялікдзень дае нам сілы, натхняе і запальвае ў нас новы агонь энтузіязму, каб мы сталі евангельскай праўдай і доказам таго, што абвяшчаем, калі сведчым пра няспынную прысутнасць уваскрослага Хрыста сярод нас цяпер і заўсёды.

Вялікдзень кажа пра Таго, хто памёр пакінутым, знявечаным (Іс 53:14), як і многія адкінутыя і пазбаўленыя дамоў і перамешчаныя людзі, якіх мы сустракаем сёння. Цяпер Пан суправаджае нас на нашых крыжах, нягледзячы на ​​суровую цішыню, дзе мы шэпчам ці крычым у пакутах: «Божа мой, Божа мой, чаму Ты мяне пакінуў?»

Нават калі Бог здаецца маўклівым і далёкім, Вялікдзень кажа нам, што мы не адны, але разам існуём ва ўваскрослым жыцці Пана.

John Cullen, The Sacred Heart Messenger, September 2023

Чытаць далей

Езус уваскрос

Аллелюя! Гэтае слова будзе часта гучаць у велікодны перыяд, у якім мы знаходзімся. “Аллелюя” – гэта габрэйскае слова, якое азначае хваліць Пана. Яно адлюстроўвае сутнасць гэтага перыяду, які характарызуецца радасцю і надзеяй. Езус уваскрос, і Ён запрашае нас у новае жыццё. Вялікдзень асвятляе жыццё асобных людзей і супольнасцяў, заклікаючы быць святлом для свету. Вялікдзень доўжыцца ад Пасхальнай вігіліі да свята Пяцідзесятніцы: доўгі перыяд – пяцьдзесят дзён. У гэтую пару мы ўсведамляем прыкметы новага жыцця вакол нас. Дні даўжэйшыя і ярчэйшыя, птушкі спяваюць, кветкі расцвітаюць. Новае жыццё, якое віруе паўсюль, нагадвае нам, што Бог – крыніца ўсяго жыцця і дабра. Вялікдзень – час новага пачатку.
Пасхальнае пасланне скіравана для ўсіх, незалежна ад жыццёвай сітуацыі. Ніколі не позна пачаць усё наноў. Добрая навіна заключаецца ў тым, што Езус з намі. Ён блізка, калі мы молімся і калі нам цяжка маліцца, калі мы шчаслівыя і калі нам баліць, у прыгажосці свету, які заўсёды абнаўляецца, і ў дабрыні і любові, якімі мы дзелімся з іншымі. Ідучы праз гэты новы перыяд, мы адчыняем дзверы і запрашаем уваскрослага Езуса ўвайсці да нас.

Трыёна Доэрці і Джэйн Мелет, «The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew

Чытаць далей