Чыстая душа
На пачатку Адвэнту варта ўсвядоміць, што чыстая душа, як і чысты дом, патрабуе намаганняў, досыць няпростых. Калі мы сапраўды хочам, каб Пан прыйшоў і застаўся, трэба падрыхтаваць шлях. Па сутнасці, прывесці ў парадак дом – душу. Нейкім чынам нам трэба зноў пачуць словы сотніка і ўсвядоміць, што яго словы з’яўляюцца і нашымі: «Пане, я не варты, каб Ты ўвайшоў пад дах мой». Нам патрэбен план дзеянняў, своеасаблівая дарожная карта, якая будзе накіроўваць нас у гэтым падарожжы.
Сакрамэнт паяднання забяспечвае частку гэтай дарожнай карты. Яго каардынаты ўжо вядомыя, а першы крок пачынаецца знакам крыжа перад канфесіяналам.
Вінцэнт Шэрлак, Няхай Адвэнт будзе Адвэнтам
Чытаць далей
Большае дабро
У культуры, прасякнутай індывідуалізмам, нам, магчыма больш чым калі-небудзь, трэба вывучыць урок, які даў нам Хрыстус Валадар. Мы – абаронцы нашых братоў і сясцёр. «Мы жывём у ценю адно аднаго», як кажа ірландская прымаўка. Хоць незалежнасць – добрая рэч, узаемазалежнасць – большае дабро, бо азначае зычлівае сэрца і адкрытую руку. Цяжкае становішча бежанцаў добра задакументавана, але былі і ёсць трывожныя галасы, якія выказваюць апазіцыю. Ірландская Руна пра гасціннасць кажа:
Учора мы бачылі падарожнага.
Пакідаем навідавоку ежу, каб мог паесці,
Напоі, каб наталіць смагу,
Музыку, каб паслухаць.
І тады са святым іменем трыадзінага Бога
Мы благаслаўлёныя, і наш дом,
Нашая жывёла і нашыя блізкія.
Як спявае жаўрук у сваіх пералівах:
Часта, часта, часта ідзе Хрыстус
У абліччы падарожнага.
Вядома, тое не з’яўляецца ўнікальнай ірландскай асаблівасцю, бо многія культуры інстынктыўна ведаюць, што трэба шанаваць сэрца чужынца; трэба ўсведамляць, наколькі гэты чалавек падобны да нас; трэба памятаць пра чалавечнасць кожнай асобы. Гасціннасць да падарожных стаецца нашым благаслаўленнем і дапамогай ім.
У Божай сям’і няма чужых, толькі сваякі ці клан, так бы мовіць. Такое сваяцтва – Божая мара, якая стала рэальнасцю. Ідзецца аб тым, каб уявіць кола спагады, і што па-за гэтым колам нікога няма. Усё, што робіш з любоўю, мае вечную каштоўнасць.
Сёння Хрыстус Валадар кажа нам: «Што вы робіце для іншых, тое робіце для Мяне».
Tom Cox, The Sacred Heart Messenger, 2023
Чытаць далей
Бог абдымае кожнага з нас
Хрыстус уваскрос у нас. Часам мы так занятыя, што не ў стане заўважыць гэтую праўду. Але калі нам удаецца, калі мы разумеем, што Бог сапраўды ёсць ва ўсім і абдымае кожнага з нас, тады змяняем сваю паставу і ўспрыманне. Пачынаем хацець узрастаць у адкрытасці Богу любові і спачування, ажыццяўляць Божую волю.
І вось, нашыя рукі перастаюць нешта рабіць дзеля самога дзеяння, мы аддаемся ў распараджэнне Божай мары. Мы дазваляем Божаму духу дзейнічаць праз нашыя рукі, праз нас цалкам, пакорліва і цярпліва, калі разумеем сваё ўнікальнае месца ў Божай задуме. Нашыя рукі вучацца выконваць працу Пана, калі мы больш паглыбляемся ў таямніцу Бога.
Эрык Клейтан, The Sacred Heart Messenger, 2023
Наш жыццёвы шлях
Усе мы ў рэшце рэшт дойдзем да канца свайго шляху тут, на зямлі. Хрысціяне вераць, што жыццё змяняецца, але не канчаецца. Мы ўсе вандруем, многія з нас перажывуць страту. Надзея на Хрыста не пазбаўляе нас смутку па блізкай асобе і разбітага сэрца.
Памерлага чалавека не заменіш нікім, бо ўсе людзі ўнікальныя. Мы сустрэнем новае каханне, але не будзем і не павінны забываць перажытае. Магчыма, Божы план у тым, каб стварыць адзінства паміж людзьмі: «Няхай яны будуць адно, як Ты і Я, Ойча, адно». Калі мы губляем кагосьці дарагога, пастараемся суцешыць адзін аднаго, як вучыў Езус, але я не думаю, што Ён калі-небудзь меў на ўвазе, што адзін чалавек можа замяніць іншага.
Ваш блізкі пакіне пасля сябе шмат каштоўных успамінаў. Магчыма, у яго быў свой уласны рытуал, і можна ўшагаваць яго жыццё, паўтараючы гэты рытуал. Мы таксама можам зрабіць што-небудзь ва ўспамін пра яго, напрыклад, пасадзіць дрэва або прысвяціць кнігу. Гэты твор прысвечаны маёй любімай маці, якая нядаўна памерла. Мне пашанцавала мець падтрымку сяброў і сям’і, але я вельмі сумую па ёй. Ніхто не заменіць блізкага чалавека, які пакінуў гэты свет. Але любоў нікуды не дзенецца, любоў не можа памерці.
Мэры Хант, Пасланніца Святога Сэрца , лістапад 2023 г.
Чытаць далей
Малітва на ўспамін нашых памерлых
Лістапад — месяц малітвы за нашых памерлых і ўшанавання іх жыцця. Мы ўзгадваем тых, хто ўжо адыйшоў. У нас ёсць скарбніца добрых успамінаў пра дарагіх нам родных і, магчыма, некаторыя балючыя ўспаміны пра расстанне і прымірэнне; ёсць успаміны пра школу, суседства і незлічоныя дробныя добрыя справы.
У момант смерці мы можам азірнуцца назад і ўбачыць, што многія нечаканыя рэчы ў жыцці былі вартыя таго і прынеслі нам шчасце, нават калі яны былі цяжкімі ў свой час. Вера дапамагае нам перажыць боль успамінаў пра блізкіх, незалежна ад таго, сумуем мы па іх ці шкадуем пра нейкія аспекты адносін з імі. Цяпер яны з Богам і ў паўнаце любові. Можна спадзявацца, што яны далі рады з пакаяннем за памылкі, грахі і няўдачы. У вечнасці мы з Богам будзем у сваёй найлепшай форме.
Папулярным пахавальным чытаннем з’яўляецца ўрывак з кнігі Эклезіяста пра тое, што «на ўсё ёсць свой час». Гадзіна смерці не залежыць ад нашага выбару. Не тое, каб Бог запланаваў дату смерці, хутчэй, цела мае свой уласны «гадзіннік» і можа існаваць толькі пэўны час. У тую хвіліну Бог блізка, вельмі блізка, каб прыняць нас дадому.
Пахавальная літургія з удзячнасцю ўспамінае жыццё чалавека, але таксама сутыкаецца з пытаннем — дзе ён/яна зараз? Усё, што мы можам сказаць, гэта тое, што мы ўбачым Бога тварам у твар і нейкім таямнічым чынам з’яднаемся з усімі, каго ведалі і любілі на зямлі.
На пахаванне кожны з нас можа прынесці з сабой тое, што атрымаў ад знаёмства з памерлым чалавекам: дапамогу, малітвы, любоў. Нават у журбе мы можам адысці ад нашых пахавальных рытуалаў і адказаць на пытанне: «Як гэты чалавек узбагаціў маё жыццё?»
Донал Ніры SJ, Пасланец Святога Сэрца , лістапад 2023 г.
Чытаць далей
Жыццё ў камуніі з іншымі
Дай нам вочы, каб бачыць найглыбейшыя патрэбы людзей.
Дай нам сэрцы, напоўненыя любоўю да бліжніх, а таксама да незнаёмцаў, якіх сустракаем на сваім шляху.
Дапамажы нам зразумець, што значыць любіць іншых гэтак жа, як сябе.
Навучы нас клапаціцца так, каб гэта ўмацоўвала хворага чалавека.
Напоўні нас шчодрасцю, калі мы кормім галодных і поім сасмаглых.
Дазволь быць гаючай прысутнасцю для слабых і стомленых, прапануючы ім сваю гасціннасць і дабрыню.
Навучы нас памятаць аб тым, каб слухаць і дапамагаць ад усяго сэрца, як толькі Ты даеш такую магчымасць.
Дай нам разуменне, калі пачынаюцца рознагалоссі, але ніколі не дазваляй нам быць жорсткімі адзін да аднаго.
Натхні нас рабіць усё магчымае, каб далучыць усіх невядомых і незаўважаных.
Дапамажыце нам быць адкрытымі для ўсіх, хто прыходзіць да нашых дзвярэй.
Джон Кален, Пасланец Святога Сэрца, жнівень 2023 г.
Чытаць далей
Даць прытулак
Дыскусія пра бежанцаў, якія сталі ахвярамі незаконнага гандлю людзьмі, пра тое, ці заслугоўваюць яны якіх-небудзь рэсурсаў, ці маюць яны права на іх атрыманне, дамінуе ў дэбатах і можа прывесці да прадузятых і агрэсіўных каментарыяў, якія выкарыстоўваюць рознагалоссі паміж людзьмі і распальваюць страх і нянавісць. Менавіта тут квітнеюць папулізм і экстрэмізм.
Гісторыя пра добрага самараніна ставіць нам пытанні: хто мы, дзе наша месца ў гэтай гісторыі, і пакідае ў нас трывожнае пачуццё, што мы можам быць любым з персанажаў або ўсімі імі. Мы — людзі, якія знаходзяць лёгкія, а часам і рэлігійныя, апраўданні таму, каб не рабіць таго, што маем рабіць. Мы — людзі, якія засталіся бездапаможнымі на ўзбочыне дарогі свеце насілля і бяссэнсу. Мы — людзі, якія спазналі да сябе пагарду, як самаранін, але можам паслужыць незнаёмцу спачуваннем, сяброўствам і гасціннасцю.
Нам дадзена магчымасць быць нечаканымі незнаёмцамі, гасціннымі адзін для аднаго! А значыць, і мы дасведчым нечаканую гасціннасць ад дзіўных незнаёмцаў, якія жывуць па суседству.
Даванне прытулку было неад’емным служэннем Касцёла. Трэба яго адрадзіць. Ніхто не мае адчуваць сябе выключаным з Касцёла. Даць прытулак — вернае сведчанне паслання і місіі Касцёла. Даць прытулак — сінадальны спосаб быць вернымі, поўнымі надзеі і любові. Гэта значыць зрабіць сябе ўразлівымі перад тымі, каго мы не разумеем і, верагодна, не любім, і нават можам лічыць правакацыйнымі або пагрозлівымі.
Джон Кален, Пасланец Святога Сэрца , ліпень 2023 г.
Чытаць далей
Шырэйшая перспектыва
Адзін сябар, якому паставілі невылечны дыягназ, заўважыў, што цяпер ён збіраецца сур’ёзна заняцца смерцю, адпусціць усё, што яго яшчэ стрымлівала, і заняцца няскончанымі справамі ў жыцці і адносінах. Старэнне — гэта не пра тое, каб асесці з люлькай, капцамі і крэслам-гойдалкай. Гэта прадугледжвае сур’ёзную працу, да якой мы не былі падрыхтаваны ў ранейшыя гады.
Матылёк можа шмат чаму нас навучыць. Пралятаючы над лесам, дзе ён нарадзіўся і перажыў сваю метамарфозу, ён глядзіць на сваіх нашчадкаў, якія ўсё яшчэ поўзаюць па галінах, нібы вусені, не маючы аніякага ўяўлення пра тое, што чакае іх наперадзе. Яны занятыя харчаваннем і самаабаронай. Матылёк бачыць больш шырокую карціну. Ён ведае, што жыццё вусеня — не канец гісторыі. Ён ведае, што менавіта тады, калі ты адчуваеш, што бездапаможна развальваешся, можа з’явіцца нешта дзіўнае.
Калі можаш бачыць больш шырокую карціну, усё змяняецца. Ты адкрываеш, што ўсё мінае, а чалавечы дух выжывае. Бачыш жыццё з іншага пункту гледжання. Глядзіш праз прызму містыка. Твая здольнасць бачыць больш шырокую карціну можа дапамагчы маладым людзям лепш спраўляцца з мімалётнымі цяжкасцямі ў сваім жыцці і, магчыма, бачыць іх далей.
Гледзячы на немаўля Езуса, Сімяон заяўляе, што гатовы адысці, бо ўбачыў здзяйсненне Божай мары. Падобна Сімяону, ты падняўся на гару жыцця. Ты бачыш шырокі гарызонт з яго прыгажосцю і небяспекамі. Ты бачыў Божую моц, якая дзейнічае ў тваім жыцці. І нават калі ты набліжаешся да кропкі адыходу ад усяго, што ведаеш і любіш, ты, як юны матылёк, стаіш на парозе пераўтварэння.
Маргарэт Сільф, Пасланніца Святога Сэрца , снежань 2023 г.
Чытаць далей
Вера праяўляецца рознымі шляхамі
Чытаючы артыкул пра Страшны суд, адна васьмідзесяцігадовая жанчына задавалася пытаннем: «Калі Бог прабачыў мне, дзеля чаго тады той суд?» Я зразумеў яе пытанне. Дазволіўшы сабе некаторую тэалагічную свабоду, я сказаў, што суд пасля смерці прызначаны для таго, каб Бог зноў сказаў кожнаму з нас, што нам прабачана, і нагадаў нам пра дабро, якое мы зрабілі і спрабавалі зрабіць. Яе адказ быў такім: «Суцяшэнне для тых, хто калісьці быў ахрышчаны і адыйшоў». Ці думала яна пра сваіх дзяцей, большасць з якіх не хадзілі ў касцёл? Думаю, так. Рэлігійныя пытанні многіх людзей часта хаваюць неспакой за іншых.
Многія бацькі і бабулі з дзядулямі турбуюцца пра недахоп веры ў сваіх дзяцей і ўнукаў. Гэта глыбокі смутак для пакалення, якое зрабіла ўсё магчымае, каб перадаць ім веру і практыку. Некаторыя мудрыя заўвагі могуць быць карыснымі: «Няхай Бог клапоціцца пра іх, Ён любіць іх нават больш, чым вы»; «Мы ўсе знаходзім свой уласны шлях да Бога і ў жыцці»; «Іх вера прыйдзе ў свой час». Суцяшае думка пра тое, што шмат дабра — дабрыня, любоў да бедных, малітва, клопат і спачуванне — перадаецца бацькамі, нават калі вера больш юнага пакалення выяўляецца інакш.
Марыя і Юзаф задаваліся пытаннем, што ж найшло на Езуса, калі Ён уцёк і пакінуў іх занепакоенымі і ўстрывожанымі. Ён адказаў, што павінен займацца справамі свайго Айца, і гэты адказ актуальны таксама для нас. Многія людзі займаюцца справамі свайго бацькі інакш, чым я ці іх бацька. Важна, што неяк, дзесьці, мы, спрабуючы жыць добрым жыццём, займаемся «справамі Айца нашага»!
Донал Ніры SJ, Пасланец Святога Сэрца, студзень 2021 г.
Чытаць далей
Будзьце як святы Францішак Асізскі
Успамін святога Францішка Асізскага адзначаецца 4 кастрычніка. Гэты ж дзень азначае заканчэння часу малітвы за стварэнне, які распачаўся 1 верасня, і запрашае нас ушанаваць святога заступніка экалогіі. Святы Францішак быў містыкам, які, «верны Святому Пісанню, прапануе нам прызнаць прыроду цудоўнай кнігай, праз якую да нас прамаўляе Бог і пераказвае нам штосьці са сваёй прыгажосці і дабрыні» (Laudato Si, 12).
Усведамляючы, наколькі глыбока ўсё ўзаемазвязана, святы Францішак добра разумеў тое, што мы сёння называем інтэгральнай экалогіяй. Гэтак жа, як Езус праводзіў шмат часу на прыродзе, назіраючы за вераб’ямі (Лк 12:6) і драбнюткімі зернейкамі (Лк 17:5), так і святы Францішак жыў у поўнай гармоніі са стварэннем. Ён паказаў нам, што клопат пра стварэнне неаддзельны ад клопату чалавека пра чалавека, ад справядлівасці для бедных і ад нашага ўнутранага спакою. Назіраючы, як усё звязана, і жывучы гэтым бачаннем з радасцю і адкрытым сэрцам, святы Францішак быў — і ёсць — моцна любімы. Ён вядзе нас да істоты таго, што значыць быць чалавекам, і запрашае да глыбокага ўнутранага навяртання: «як закаханы чалавек, Францішак кожны раз, калі глядзеў на сонца, месяц ці найменшых жывёлаў, складаў спеў, уключаючы ў сваё праслаўленне ўсё стварэнне» (Laudato Si’, 11).
Мы пакліканы ўсвядоміць гэта, каб аднавіць разбураныя адносіны з прыродным светам і адзін з адным. Мы пакліканы адвярнуцца ад разбурэння і, адчуваючы цесную сувязь з усім існуючым, больш клапаціцца пра наш агульны дом.
Трыёна Доэрці і Джэйн Мелет, «Пасланнік Святога Сэрца» , кастрычнік 2021 г.
Чытаць далей