Таямніца
Для разважання і малітвы на гэтым тыдні:
У рэлігійных тэрмінах мы б назвалі Юзафа праведным чалавекам, які прытрымліваўся рэлігійных думак і практык. Візіт анёла выпрабоўвае яго вернасць Богу і Марыі. Ён не падводзіць іх і спаўняе пакліканне апекуна Езуса і Марыі, ён знаходзіць новую адкрытасць на таямніцу Бога.
Добрая рэлігійнасць адчынена на таямніцу жыцця; аднак жыццё кідае нам выклік і запрашае ісці далей. Нам патрэбен Касцёл, асветлены Богам, як гэта было з Юзафам. Ягоны цяжар Бог палегчыў, калі ён адкрыўся і ўзяў Марыю дадому як сваю жонку, незалежна ад меркавання іншых. Звеставанне Юзафу – слова Божае ад анёла ў сне. Яно адкрыла велізарны новы сэнс. Мы прымаем гэтае слова як цэнтральную частку нашага жыцця, і ў наступны раз, калі сустрэнемся са Словам, яно станецца целам.
Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A
Чытаць далей
Перамена сэрца
Невыпадкова мы сустракаем Яна Хрысціцеля і яго складанае пасланне падчас Адвэнту. Ягоны заклік да пакаяння, магчыма, нас не натхняе, бо мы знаходзімся ў больш узнёслым настроі, але «пакаяцца» літаральна азначае «павярнуцца» або «вярнуцца назад» (metanoia). Гаворка не пра тое, што мы абцяжарваем сябе пачуццём віны; хутчэй, гэта заклік перамяніцца, адвярнуцца ад таго, што не дадае нам жыцця, і прапанова прыняць тое, што дапамагае нам жыць паўнавартасна і больш ураўнаважана. Такім чынам мы ствараем прастору для прыняцця ласкі і любові Хрыста на Божае Нараджэнне. Мы зноў усведамляем Яго любячую прысутнасць у сэрцы і ў свеце вакол нас. Вось што вызваляе і дапамагае прысвяціць сябе любові і нараджэнню Бога ў нашых сэрцах. Тое, як мы рыхтуемся цягам гэтых тыдняў, мае важнае значэнне і можа прынесці шмат благаслаўленняў. Сёння Ян запрашае сваіх сучаснікаў і нас да перамены сэрца.
Tríona Doherty and Jane Mellett, The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew
Чытаць далей
Тая, якая Бога насіла
З часам нашы вобразы Марыі сталі нібы стэрылізаванымі, часткова з-за культурных рамак успрымання ролі жанчыны, але таксама з-за даўняй повязі ў касцёльнай традыцыі паміж «святасцю» і «чысцінёй» для жанчын. Мы вяртаемся да каранёў Марыі, калі Яна, смелая, рашучая, задыханая і ўсхваляваная маладая жанчына, кінулася ў дом Альжбеты, цяжарная Божым абяцаннем, цяжарная радасцю, несучы Слова Божае і перадаючы яго далей. Многія з нас маюць асаблівую пашану да Марыі. Адвэнт – ідэальны час, каб паразважаць над тым, чаму Марыя можа навучыць нас пра тое, як быць вучнем і «носьбіткай Бога» (Theotokos). Бог просіць кожнага з нас быць носьбітам Яго любові і Яго Слова. Наша задача – стварыць прастору для Бога ва ўсім нашым чалавечым вопыце, у нашай радасці і нашай разбітасці. Давайце пойдзем па слядах першай евангелісткі Марыі. Давайце таксама прыслухаемся да таго, што перажылі жанчыны ў нашым Касцёле і грамадстве, якія сваёй сілай і энтузіязмам працягваюць несці Хрыста ў свет і ў свет.
Tríona Doherty and Jane Mellett, The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Luke
Чыстая душа
На пачатку Адвэнту варта ўсвядоміць, што чыстая душа, як і чысты дом, патрабуе намаганняў, досыць няпростых. Калі мы сапраўды хочам, каб Пан прыйшоў і застаўся, трэба падрыхтаваць шлях. Па сутнасці, прывесці ў парадак дом – душу. Нейкім чынам нам трэба зноў пачуць словы сотніка і ўсвядоміць, што яго словы з’яўляюцца і нашымі: «Пане, я не варты, каб Ты ўвайшоў пад дах мой». Нам патрэбен план дзеянняў, своеасаблівая дарожная карта, якая будзе накіроўваць нас у гэтым падарожжы.
Сакрамэнт паяднання забяспечвае частку гэтай дарожнай карты. Яго каардынаты ўжо вядомыя, а першы крок пачынаецца знакам крыжа перад канфесіяналам.
Вінцэнт Шэрлак, Няхай Адвэнт будзе Адвэнтам
Чытаць далей
Большае дабро
У культуры, прасякнутай індывідуалізмам, нам, магчыма больш чым калі-небудзь, трэба вывучыць урок, які даў нам Хрыстус Валадар. Мы – абаронцы нашых братоў і сясцёр. «Мы жывём у ценю адно аднаго», як кажа ірландская прымаўка. Хоць незалежнасць – добрая рэч, узаемазалежнасць – большае дабро, бо азначае зычлівае сэрца і адкрытую руку. Цяжкае становішча бежанцаў добра задакументавана, але былі і ёсць трывожныя галасы, якія выказваюць апазіцыю. Ірландская Руна пра гасціннасць кажа:
Учора мы бачылі падарожнага.
Пакідаем навідавоку ежу, каб мог паесці,
Напоі, каб наталіць смагу,
Музыку, каб паслухаць.
І тады са святым іменем трыадзінага Бога
Мы благаслаўлёныя, і наш дом,
Нашая жывёла і нашыя блізкія.
Як спявае жаўрук у сваіх пералівах:
Часта, часта, часта ідзе Хрыстус
У абліччы падарожнага.
Вядома, тое не з’яўляецца ўнікальнай ірландскай асаблівасцю, бо многія культуры інстынктыўна ведаюць, што трэба шанаваць сэрца чужынца; трэба ўсведамляць, наколькі гэты чалавек падобны да нас; трэба памятаць пра чалавечнасць кожнай асобы. Гасціннасць да падарожных стаецца нашым благаслаўленнем і дапамогай ім.
У Божай сям’і няма чужых, толькі сваякі ці клан, так бы мовіць. Такое сваяцтва – Божая мара, якая стала рэальнасцю. Ідзецца аб тым, каб уявіць кола спагады, і што па-за гэтым колам нікога няма. Усё, што робіш з любоўю, мае вечную каштоўнасць.
Сёння Хрыстус Валадар кажа нам: «Што вы робіце для іншых, тое робіце для Мяне».
Tom Cox, The Sacred Heart Messenger, 2023
Чытаць далей
Бог абдымае кожнага з нас
Хрыстус уваскрос у нас. Часам мы так занятыя, што не ў стане заўважыць гэтую праўду. Але калі нам удаецца, калі мы разумеем, што Бог сапраўды ёсць ва ўсім і абдымае кожнага з нас, тады змяняем сваю паставу і ўспрыманне. Пачынаем хацець узрастаць у адкрытасці Богу любові і спачування, ажыццяўляць Божую волю.
І вось, нашыя рукі перастаюць нешта рабіць дзеля самога дзеяння, мы аддаемся ў распараджэнне Божай мары. Мы дазваляем Божаму духу дзейнічаць праз нашыя рукі, праз нас цалкам, пакорліва і цярпліва, калі разумеем сваё ўнікальнае месца ў Божай задуме. Нашыя рукі вучацца выконваць працу Пана, калі мы больш паглыбляемся ў таямніцу Бога.
Эрык Клейтан, The Sacred Heart Messenger, 2023
Наш жыццёвы шлях
Усе мы ў рэшце рэшт дойдзем да канца свайго шляху тут, на зямлі. Хрысціяне вераць, што жыццё змяняецца, але не канчаецца. Мы ўсе вандруем, многія з нас перажывуць страту. Надзея на Хрыста не пазбаўляе нас смутку па блізкай асобе і разбітага сэрца.
Памерлага чалавека не заменіш нікім, бо ўсе людзі ўнікальныя. Мы сустрэнем новае каханне, але не будзем і не павінны забываць перажытае. Магчыма, Божы план у тым, каб стварыць адзінства паміж людзьмі: «Няхай яны будуць адно, як Ты і Я, Ойча, адно». Калі мы губляем кагосьці дарагога, пастараемся суцешыць адзін аднаго, як вучыў Езус, але я не думаю, што Ён калі-небудзь меў на ўвазе, што адзін чалавек можа замяніць іншага.
Ваш блізкі пакіне пасля сябе шмат каштоўных успамінаў. Магчыма, у яго быў свой уласны рытуал, і можна ўшагаваць яго жыццё, паўтараючы гэты рытуал. Мы таксама можам зрабіць што-небудзь ва ўспамін пра яго, напрыклад, пасадзіць дрэва або прысвяціць кнігу. Гэты твор прысвечаны маёй любімай маці, якая нядаўна памерла. Мне пашанцавала мець падтрымку сяброў і сям’і, але я вельмі сумую па ёй. Ніхто не заменіць блізкага чалавека, які пакінуў гэты свет. Але любоў нікуды не дзенецца, любоў не можа памерці.
Мэры Хант, Пасланніца Святога Сэрца , лістапад 2023 г.
Чытаць далей
Малітва на ўспамін нашых памерлых
Лістапад — месяц малітвы за нашых памерлых і ўшанавання іх жыцця. Мы ўзгадваем тых, хто ўжо адыйшоў. У нас ёсць скарбніца добрых успамінаў пра дарагіх нам родных і, магчыма, некаторыя балючыя ўспаміны пра расстанне і прымірэнне; ёсць успаміны пра школу, суседства і незлічоныя дробныя добрыя справы.
У момант смерці мы можам азірнуцца назад і ўбачыць, што многія нечаканыя рэчы ў жыцці былі вартыя таго і прынеслі нам шчасце, нават калі яны былі цяжкімі ў свой час. Вера дапамагае нам перажыць боль успамінаў пра блізкіх, незалежна ад таго, сумуем мы па іх ці шкадуем пра нейкія аспекты адносін з імі. Цяпер яны з Богам і ў паўнаце любові. Можна спадзявацца, што яны далі рады з пакаяннем за памылкі, грахі і няўдачы. У вечнасці мы з Богам будзем у сваёй найлепшай форме.
Папулярным пахавальным чытаннем з’яўляецца ўрывак з кнігі Эклезіяста пра тое, што «на ўсё ёсць свой час». Гадзіна смерці не залежыць ад нашага выбару. Не тое, каб Бог запланаваў дату смерці, хутчэй, цела мае свой уласны «гадзіннік» і можа існаваць толькі пэўны час. У тую хвіліну Бог блізка, вельмі блізка, каб прыняць нас дадому.
Пахавальная літургія з удзячнасцю ўспамінае жыццё чалавека, але таксама сутыкаецца з пытаннем — дзе ён/яна зараз? Усё, што мы можам сказаць, гэта тое, што мы ўбачым Бога тварам у твар і нейкім таямнічым чынам з’яднаемся з усімі, каго ведалі і любілі на зямлі.
На пахаванне кожны з нас можа прынесці з сабой тое, што атрымаў ад знаёмства з памерлым чалавекам: дапамогу, малітвы, любоў. Нават у журбе мы можам адысці ад нашых пахавальных рытуалаў і адказаць на пытанне: «Як гэты чалавек узбагаціў маё жыццё?»
Донал Ніры SJ, Пасланец Святога Сэрца , лістапад 2023 г.
Чытаць далей
Жыццё ў камуніі з іншымі
Дай нам вочы, каб бачыць найглыбейшыя патрэбы людзей.
Дай нам сэрцы, напоўненыя любоўю да бліжніх, а таксама да незнаёмцаў, якіх сустракаем на сваім шляху.
Дапамажы нам зразумець, што значыць любіць іншых гэтак жа, як сябе.
Навучы нас клапаціцца так, каб гэта ўмацоўвала хворага чалавека.
Напоўні нас шчодрасцю, калі мы кормім галодных і поім сасмаглых.
Дазволь быць гаючай прысутнасцю для слабых і стомленых, прапануючы ім сваю гасціннасць і дабрыню.
Навучы нас памятаць аб тым, каб слухаць і дапамагаць ад усяго сэрца, як толькі Ты даеш такую магчымасць.
Дай нам разуменне, калі пачынаюцца рознагалоссі, але ніколі не дазваляй нам быць жорсткімі адзін да аднаго.
Натхні нас рабіць усё магчымае, каб далучыць усіх невядомых і незаўважаных.
Дапамажыце нам быць адкрытымі для ўсіх, хто прыходзіць да нашых дзвярэй.
Джон Кален, Пасланец Святога Сэрца, жнівень 2023 г.
Чытаць далей
Даць прытулак
Дыскусія пра бежанцаў, якія сталі ахвярамі незаконнага гандлю людзьмі, пра тое, ці заслугоўваюць яны якіх-небудзь рэсурсаў, ці маюць яны права на іх атрыманне, дамінуе ў дэбатах і можа прывесці да прадузятых і агрэсіўных каментарыяў, якія выкарыстоўваюць рознагалоссі паміж людзьмі і распальваюць страх і нянавісць. Менавіта тут квітнеюць папулізм і экстрэмізм.
Гісторыя пра добрага самараніна ставіць нам пытанні: хто мы, дзе наша месца ў гэтай гісторыі, і пакідае ў нас трывожнае пачуццё, што мы можам быць любым з персанажаў або ўсімі імі. Мы — людзі, якія знаходзяць лёгкія, а часам і рэлігійныя, апраўданні таму, каб не рабіць таго, што маем рабіць. Мы — людзі, якія засталіся бездапаможнымі на ўзбочыне дарогі свеце насілля і бяссэнсу. Мы — людзі, якія спазналі да сябе пагарду, як самаранін, але можам паслужыць незнаёмцу спачуваннем, сяброўствам і гасціннасцю.
Нам дадзена магчымасць быць нечаканымі незнаёмцамі, гасціннымі адзін для аднаго! А значыць, і мы дасведчым нечаканую гасціннасць ад дзіўных незнаёмцаў, якія жывуць па суседству.
Даванне прытулку было неад’емным служэннем Касцёла. Трэба яго адрадзіць. Ніхто не мае адчуваць сябе выключаным з Касцёла. Даць прытулак — вернае сведчанне паслання і місіі Касцёла. Даць прытулак — сінадальны спосаб быць вернымі, поўнымі надзеі і любові. Гэта значыць зрабіць сябе ўразлівымі перад тымі, каго мы не разумеем і, верагодна, не любім, і нават можам лічыць правакацыйнымі або пагрозлівымі.
Джон Кален, Пасланец Святога Сэрца , ліпень 2023 г.
Чытаць далей