Палаючы вугаль

У прапаведнікаў ёсць свае любімыя гісторыі, і адна з іх распавядае наступнае: адзін парафіянін, які раней рэгулярна ўдзельнічаў у Імшы, раптам перастаў прыходзіць у касцёл. Праз некалькі тыдняў святар вырашыў яго наведаць. Вечар быў халодны, і святар знайшоў таго чалавека аднаго дома каля палаючага каміна.

Здагадаўшыся пра прычыну візіта, мужчына прывітаў яго, падвёў да вялікага крэсла каля каміна і чакаў. Святар зручна ўладкаваўся, але нічога не сказаў. У цяжкай цішыні ён проста сядзеў і глядзеў на агонь.
Праз некалькі хвілін святар узяў абцугі для вогнішча, асцярожна выняў з полымя зыркі гарачы вугольчык і паклаў яго збоку ад агню. Потым адкінуўся на спінку крэсла, па-ранейшаму моўчкі. Абодва назіралі за вугалем. Паступова жар вугалю згас, на імгненне з’явіўся бляск, а потым знік. Неўзабаве ён астыў і пачарнеў. Святар зноў устаў, падняў халодны, мёртвы вугаль і паклаў яго назад у цэнтр вогнішча. І той адразу ж зноў загарэўся святлом і цяплом палаючых вугалёў вакол яго.
Мараль была простая. Адзін вугольчык не можа гарэць сам па сабе; патрэбна шмат вугалёў, каб утрымліваць агонь, які не згасне. Ніводзін хрысціянін не можа доўга гарэць для Бога без пастаяннай падтрымкі астатняга Касцёла.

Paul O’Reilly SJ, Hope in All Things

Чытаць далей

Чаго ты хочаш?

Пытанне: «Чаго ты хочаш?» Езус часта задае ў Евангеллях. Тое, як людзі адказваюць, сведчыць пра іх прыярытэты. Калі Езус задаў пытанне сляпому, той адказаў: «Зноў бачыць». Калі задаў пытанне вучням Яна Хрысціцеля ў пачатку Евангелля паводле Яна, яны адказалі: «Дзе Ты жывеш?» У абодвух выпадках Езус мог адказаць. Калі тое ж пытанне было зададзена маці двух з дванаццаці, Якуба і Яна, Езус не здолеў адказаць на сваё пытанне. Адказ маці паказаў, што яе прыярытэтам было тое, каб яе сыны мелі статус і гонар у Валадарстве. Прырода Божага Валадарства, якое прыйшоў абвясціць Езус, была зразумета памылкова. Менавіта ў той момант, калі Езус быў пазбаўлены ўсялякага статусу і гонару, вісеў на рымскім крыжы, Ён быў публічна абвешчаны каралём. Гэта было зроблена з насмешкай, але, як ні дзіўна, было абвяшчэннем праўды. Езус найбольш поўна адкрыў Божае Валадарства любові ў той момант найвялікшага сораму і прыніжэння. Якубу, Яну і іншым вучням трэба было ведаць, што яны падпісваюцца пад валадарства, якое не мае ніякага дачынення да валадарстваў гэтага свету. Езуса не знаходзяць сярод «кіраўнікоў» і «вялікіх людзей», якія «пануюць» над сваімі падданымі і «даюць адчуваць сваю ўладу». Яго ўлада праяўлялася не ў тым, каб Яму служылі, а ў самаадданым, поўным любові служэнні іншым. Тое ж самае адносіцца да ўсіх, хто будзе Яго вучнямі. Сёння справа Езуса працягваецца ў будаванні Валадарства Божага на зямлі, а не ва ўладкоўванні яшчэ аднаго зямнога валадарства.

Martin Hogan, The Word is a Lamp on my Path

Чытаць далей

Зрабіць сэрцы прытулкам для Езуса

Святкуючы Нараджэнне Пана, мы запрошаны адкрыць сэрцы, зрабіць іх яслямі – месцам, дзе можна прыняць і сустрэць Езуса. Што гэта значыць? Якое ўздзеянне на нас аказвае гісторыя Яго нараджэння?
Магчыма, мы падобныя да пастухоў, якія перапаўняюцца радасцю. Мы можам атаясамліваць сябе з Марыяй, усё яшчэ спрабуючы зразумець, што ўсё гэта значыць. У разуменні Езуса Марыяй ёсць глыбіня і блізкасць, тады як пастухі нібы толькі павярхоўна дакрануліся да Яго. Вера і адносіны з Богам праходзяць праз розныя перыяды. Узлёты і падзенні ў жыцці могуць заспець нас знянацку, і мы можам паглядзець на рэчы па-іншаму. Калі мітусня Адвэнту заканчваецца, Божае Нараджэнне можа спыніць нас, даць час адпачыць у захапленні і падзякаваць Богу за Яго вернасць. Гэта час, каб пасядзець з Марыяй, пакуль Яна разважае.

Трыёна Доэрці і Джэйн Мелет, «The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew

Чытаць далей

Таямніца

Для разважання і малітвы на гэтым тыдні:

У рэлігійных тэрмінах мы б назвалі Юзафа праведным чалавекам, які прытрымліваўся рэлігійных думак і практык. Візіт анёла выпрабоўвае яго вернасць Богу і Марыі. Ён не падводзіць іх і спаўняе пакліканне апекуна Езуса і Марыі, ён знаходзіць новую адкрытасць на таямніцу Бога.
Добрая рэлігійнасць адчынена на таямніцу жыцця; аднак жыццё кідае нам выклік і запрашае ісці далей. Нам патрэбен Касцёл, асветлены Богам, як гэта было з Юзафам. Ягоны цяжар Бог палегчыў, калі ён адкрыўся і ўзяў Марыю дадому як сваю жонку, незалежна ад меркавання іншых. Звеставанне Юзафу – слова Божае ад анёла ў сне. Яно адкрыла велізарны новы сэнс. Мы прымаем гэтае слова як цэнтральную частку нашага жыцця, і ў наступны раз, калі сустрэнемся са Словам, яно станецца целам.

Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A

Чытаць далей

Перамена сэрца

Невыпадкова мы сустракаем Яна Хрысціцеля і яго складанае пасланне падчас Адвэнту. Ягоны заклік да пакаяння, магчыма, нас не натхняе, бо мы знаходзімся ў больш узнёслым настроі, але «пакаяцца» літаральна азначае «павярнуцца» або «вярнуцца назад» (metanoia). Гаворка не пра тое, што мы абцяжарваем сябе пачуццём віны; хутчэй, гэта заклік перамяніцца, адвярнуцца ад таго, што не дадае нам жыцця, і прапанова прыняць тое, што дапамагае нам жыць паўнавартасна і больш ураўнаважана. Такім чынам мы ствараем прастору для прыняцця ласкі і любові Хрыста на Божае Нараджэнне. Мы зноў усведамляем Яго любячую прысутнасць у сэрцы і ў свеце вакол нас. Вось што вызваляе і дапамагае прысвяціць сябе любові і нараджэнню Бога ў нашых сэрцах. Тое, як мы рыхтуемся цягам гэтых тыдняў, мае важнае значэнне і можа прынесці шмат благаслаўленняў. Сёння Ян запрашае сваіх сучаснікаў і нас да перамены сэрца.

Tríona Doherty and Jane Mellett, The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew

Чытаць далей

Тая, якая Бога насіла

З часам нашы вобразы Марыі сталі нібы стэрылізаванымі, часткова з-за культурных рамак успрымання ролі жанчыны, але таксама з-за даўняй повязі ў касцёльнай традыцыі паміж «святасцю» і «чысцінёй» для жанчын. Мы вяртаемся да каранёў Марыі, калі Яна, смелая, рашучая, задыханая і ўсхваляваная маладая жанчына, кінулася ў дом Альжбеты, цяжарная Божым абяцаннем, цяжарная радасцю, несучы Слова Божае і перадаючы яго далей. Многія з нас маюць асаблівую пашану да Марыі. Адвэнт – ідэальны час, каб паразважаць над тым, чаму Марыя можа навучыць нас пра тое, як быць вучнем і «носьбіткай Бога» (Theotokos). Бог просіць кожнага з нас быць носьбітам Яго любові і Яго Слова. Наша задача – стварыць прастору для Бога ва ўсім нашым чалавечым вопыце, у нашай радасці і нашай разбітасці. Давайце пойдзем па слядах першай евангелісткі Марыі. Давайце таксама прыслухаемся да таго, што перажылі жанчыны ў нашым Касцёле і грамадстве, якія сваёй сілай і энтузіязмам працягваюць несці Хрыста ў свет і ў свет.
Tríona Doherty and Jane Mellett, The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Luke

Чытаць далей

Чыстая душа

На пачатку Адвэнту варта ўсвядоміць, што чыстая душа, як і чысты дом, патрабуе намаганняў, досыць няпростых. Калі мы сапраўды хочам, каб Пан прыйшоў і застаўся, трэба падрыхтаваць шлях. Па сутнасці, прывесці ў парадак дом – душу. Нейкім чынам нам трэба зноў пачуць словы сотніка і ўсвядоміць, што яго словы з’яўляюцца і нашымі: «Пане, я не варты, каб Ты ўвайшоў пад дах мой». Нам патрэбен план дзеянняў, своеасаблівая дарожная карта, якая будзе накіроўваць нас у гэтым падарожжы.

Сакрамэнт паяднання забяспечвае частку гэтай дарожнай карты. Яго каардынаты ўжо вядомыя, а першы крок пачынаецца знакам крыжа перад канфесіяналам.

Вінцэнт Шэрлак, Няхай Адвэнт будзе Адвэнтам

Чытаць далей

Большае дабро

У культуры, прасякнутай індывідуалізмам, нам, магчыма больш чым калі-небудзь, трэба вывучыць урок, які даў нам Хрыстус Валадар. Мы – абаронцы нашых братоў і сясцёр. «Мы жывём у ценю адно аднаго», як кажа ірландская прымаўка. Хоць незалежнасць – добрая рэч, узаемазалежнасць – большае дабро, бо азначае зычлівае сэрца і адкрытую руку. Цяжкае становішча бежанцаў добра задакументавана, але былі і ёсць трывожныя галасы, якія выказваюць апазіцыю. Ірландская Руна пра гасціннасць кажа:

Учора мы бачылі падарожнага.
Пакідаем навідавоку ежу, каб мог паесці,
Напоі, каб наталіць смагу,
Музыку, каб паслухаць.
І тады са святым іменем трыадзінага Бога
Мы благаслаўлёныя, і наш дом,
Нашая жывёла і нашыя блізкія.
Як спявае жаўрук у сваіх пералівах:
Часта, часта, часта ідзе Хрыстус
У абліччы падарожнага.

Вядома, тое не з’яўляецца ўнікальнай ірландскай асаблівасцю, бо многія культуры інстынктыўна ведаюць, што трэба шанаваць сэрца чужынца; трэба ўсведамляць, наколькі гэты чалавек падобны да нас; трэба памятаць пра чалавечнасць кожнай асобы. Гасціннасць да падарожных стаецца нашым благаслаўленнем і дапамогай ім.

У Божай сям’і няма чужых, толькі сваякі ці клан, так бы мовіць. Такое сваяцтва – Божая мара, якая стала рэальнасцю. Ідзецца аб тым, каб уявіць кола спагады, і што па-за гэтым колам нікога няма. Усё, што робіш з любоўю, мае вечную каштоўнасць.

Сёння Хрыстус Валадар кажа нам: «Што вы робіце для іншых, тое робіце для Мяне».

Tom Cox, The Sacred Heart Messenger, 2023

Чытаць далей

Бог абдымае кожнага з нас

Хрыстус уваскрос у нас. Часам мы так занятыя, што не ў стане заўважыць гэтую праўду. Але калі нам удаецца, калі мы разумеем, што Бог сапраўды ёсць ва ўсім і абдымае кожнага з нас, тады змяняем сваю паставу і ўспрыманне. Пачынаем хацець узрастаць у адкрытасці Богу любові і спачування, ажыццяўляць Божую волю.

І вось, нашыя рукі перастаюць нешта рабіць дзеля самога дзеяння, мы аддаемся ў распараджэнне Божай мары. Мы дазваляем Божаму духу дзейнічаць праз нашыя рукі, праз нас цалкам, пакорліва і цярпліва, калі разумеем сваё ўнікальнае месца ў Божай задуме. Нашыя рукі вучацца выконваць працу Пана, калі мы больш паглыбляемся ў таямніцу Бога.
Эрык Клейтан, The Sacred Heart Messenger, 2023

Чытаць далей

Наш жыццёвы шлях

Усе мы ў рэшце рэшт дойдзем да канца свайго шляху тут, на зямлі. Хрысціяне вераць, што жыццё змяняецца, але не канчаецца. Мы ўсе вандруем, многія з нас перажывуць страту. Надзея на Хрыста не пазбаўляе нас смутку па блізкай асобе і разбітага сэрца.

Памерлага чалавека не заменіш нікім, бо ўсе людзі ўнікальныя. Мы сустрэнем новае каханне, але не будзем і не павінны забываць перажытае. Магчыма, Божы план у тым, каб стварыць адзінства паміж людзьмі: «Няхай яны будуць адно, як Ты і Я, Ойча, адно». Калі мы губляем кагосьці дарагога, пастараемся суцешыць адзін аднаго, як вучыў Езус, але я не думаю, што Ён калі-небудзь меў на ўвазе, што адзін чалавек можа замяніць іншага.

Ваш блізкі пакіне пасля сябе шмат каштоўных успамінаў. Магчыма, у яго быў свой уласны рытуал, і можна ўшагаваць яго жыццё, паўтараючы гэты рытуал. Мы таксама можам зрабіць што-небудзь ва ўспамін пра яго, напрыклад, пасадзіць дрэва або прысвяціць кнігу. Гэты твор прысвечаны маёй любімай маці, якая нядаўна памерла. Мне пашанцавала мець падтрымку сяброў і сям’і, але я вельмі сумую па ёй. Ніхто не заменіць блізкага чалавека, які пакінуў гэты свет. Але любоў нікуды не дзенецца, любоў не можа памерці.

Мэры Хант, Пасланніца Святога Сэрца , лістапад 2023 г.

Чытаць далей