Бязмежна любімы
Добры Пастыр запрашае трохі адпачыць сярод мурожных лугоў і бруістых ручаёў. Ён хоча, каб мы разняволіліся ў Яго прысутнасці, падсілкаваліся, умацавалі і аднавілі сілы. У гэтым месцы мы можам ператварыцца са сціснутага кулака адмовы, расчаравання і мітусні ў адкрытую руку прыняцця, палёгкі і спакою. Пасля адпачынку мы зможам падысці бліжэй да Яго, каб стаць больш свабоднымі, упэўненымі і лепш арыентавацца ў розных заблытаных сцежках жыцця. Можна шмат чаму навучыцца ў сучаснай і кантэмплятыўнай мудрасці, каб жыць паўней, і ў рэшце рэшт, здолець радавацца, што мы бязмежна любімыя.
Занадта многія з нас вучаць сябе “любіць” пакуты і трывогу: мы кажам, што так уладжаны свет і праца. Усяго пяць хвілін цішыні здаюцца бессэнсоўнымі. Але мы звязваемся з “ўнутраным настаўнікам”, калі знаходзім час, каб суцішыцца цягам дня, злучыцца з глыбокім спакоем і раўнавагай. Да гэтага можна “падключыцца”, калі мы жывём у моманце: размаўляем з людзьмі, працуем над задачамі, шпацыруем, нават бегаем.
Gavin T. Murphy, Bursting Out in Praise: Spirituality & Mental Health
Надзея – дар Божы
Наша надзея паходзіць з таго факту, што Езус жывы, заўсёды з намі і на баку нашага сапраўднага дабра. Анёл сказаў: «Не шукайце Яго сярод мёртвых». Надзея не паходзіць ад нас саміх. Гэта дар Божы, аб якім трэба маліцца і прымаць з падзякай. Надзея – гэта здольнасць «гукаць у цемры» і ведаць, што мы не згубіліся. Або ўскопваць і закладаць сад, з упэўненасцю, што расліны ў наступным годзе будуць расці. Мець надзею – значыць глядзець на сваіх дзяцей і радавацца будучыні, якая распасціраецца перад імі, як дар ад Бога. Надзея зберагае перакананне, што ў сужэнстве каханне можа ўзрастаць і што жыццё можа працягвацца і развівацца, нават калі каханне стае не такім гарачым. Надзеяй дзеляцца людзі, якія нястомна клапоцяцца пра блізкіх. Надзею можна зачэрпнуць у людзей, якія не адмаўляюцца ад сына ці дачкі, пасаджаных у турму. Мы і самі можам працягнуць спіс надзей у сваім жыцці і навакольным свеце.
Наша надзея пэўная дзякуючы Езусу. Мы маем моцную надзею, таму што Ён уваскрос з мёртвых, і таму што Ён з намі ва ўсе дні. Мы маем такую надзею дзякуючы дару веры ў нас, і можам з радасцю сказаць: «Шчаслівыя мы, хто не бачыў, але верыць». Усмешка Пана Езуса з нябёсаў прыносіць усмешку на нашыя твары.
Donal Neary SJ, The Sacred Heart Messenger, May 2024
Хай будзе ласка
«Aurora Borealis, паўночнае ззянне, – сказала Ганна, – якая ж цудоўная». Я задумалася, як перадаць неймавернасць гэтай расліны словамі. Ганна не мела ў тым патрэбы. «Пакінь мяне з цудам», – перапыніла яна. Мне прыгадаўся адказ мамы на маю спробу растлумачыць, чаму расліна “малітвы” падымае лісцікі нібы ў праслаўленні, калі апускаецца ноч. «Яна моліцца, – сказала яна, – і гэтага дастаткова». У абодвух выпадках тлумачэнні былі выдатныя, бо скіроўвалі мяне да крыніцы найлепшага адкзу, а менавіта да захаплення і праслаўлення. Цуд не варта спрабаваць змясціць у вербальную формулу. Напрыклад, мы стаім перад заходам сонца і кажам: «Ах», бо гэта сапраўды момант захаплення. І, калі нам карціць акрэсліць яго словам, няхай гэта будзе «ласка»! Святы Павел знайшоў у гэтым слове найлепшага саюзніка, калі пісаў пра Добрую Навіну, якая для яго была суцэльнай ласкай і міласцю, і закранала струны ўдзячнасці ў кожным адрасаце. Гэтаксама і ў выпадку з Джэрардам Мэнлі Хопкінсам, які заўважыў, што таямніцу Уцелаўлення, што кажа пра спрадвечнага Бога, які ў Езусе ўваходзіць у нашае цела і кроў, ніколі нельга звесці да «ўраўнення ў тэалогіі», бо цуд «пакідае розум у ваганнях, збалансаваным, але ў трымценні». Мы трымцім.
Падобным чынам мы гаворым пра «змяненне клімату» ці «глабальнае пацяпленне» і не разумеем, што маем на ўвазе, хіба што нам даводзіцца штодня далёка хадзіць, каб набраць вады, або страціць дом, або, як аленяводам, убачыць, як алені правальваюцца пад талы лёд.
Hugh O’Donnell SDB, The Sacred Heart Messenger, June 2024
Захоўваць сувязь
Для разважання і малітвы на гэтым тыдні:
Мы не нараджаемся з навыкам малітвы. Мы вучымся маліцца. На шчасце, не трэба прыдумляць усё самастойна. Хрысціяне моляцца ўжо дзве тысячы гадоў. Ведаў назапашана шмат. Калі ты шукаеш спосабы, якія дапамогуць маліцца, варта натхніцца досведам іншых.
Колькі людзей, столькі ж розных спосабаў малітвы. Некаторыя аддаюць перавагу маліцца з дапамогай тэкстаў, з Бібліі ці з іншых крыніц. Хтосьці любіць маліцца без слоў. Можна маліцца ў адзіноце ці ў кампаніі, у ціхім, адасобленым месцы ці пасярод гарадской мітусні. Некаторыя любяць маліцца доўга. Для іншых, чым карацей, тым лепш. Добры спосаб малітвы той, які ў дадзены момант дапамагае жыць у большым кантакце з Богам. Таму з цягам часу малітва можа прыняць іншую форму. Тое, што дапамагае дасягнуць Бога сёння, заўтра можа стаць неадпаведным. Гэта не дзіўна. Так адбываецца ледзь не ва ўсіх сферах жыцця чалавека.
Nicolaas Sintobin SJ, Did Jesus Really Exist? and 51 Other Questions
Чытаць далей
Палаючы вугаль
У прапаведнікаў ёсць свае любімыя гісторыі, і адна з іх распавядае наступнае: адзін парафіянін, які раней рэгулярна ўдзельнічаў у Імшы, раптам перастаў прыходзіць у касцёл. Праз некалькі тыдняў святар вырашыў яго наведаць. Вечар быў халодны, і святар знайшоў таго чалавека аднаго дома каля палаючага каміна.
Здагадаўшыся пра прычыну візіта, мужчына прывітаў яго, падвёў да вялікага крэсла каля каміна і чакаў. Святар зручна ўладкаваўся, але нічога не сказаў. У цяжкай цішыні ён проста сядзеў і глядзеў на агонь.
Праз некалькі хвілін святар узяў абцугі для вогнішча, асцярожна выняў з полымя зыркі гарачы вугольчык і паклаў яго збоку ад агню. Потым адкінуўся на спінку крэсла, па-ранейшаму моўчкі. Абодва назіралі за вугалем. Паступова жар вугалю згас, на імгненне з’явіўся бляск, а потым знік. Неўзабаве ён астыў і пачарнеў. Святар зноў устаў, падняў халодны, мёртвы вугаль і паклаў яго назад у цэнтр вогнішча. І той адразу ж зноў загарэўся святлом і цяплом палаючых вугалёў вакол яго.
Мараль была простая. Адзін вугольчык не можа гарэць сам па сабе; патрэбна шмат вугалёў, каб утрымліваць агонь, які не згасне. Ніводзін хрысціянін не можа доўга гарэць для Бога без пастаяннай падтрымкі астатняга Касцёла.
Paul O’Reilly SJ, Hope in All Things
Чытаць далей
Чаго ты хочаш?
Пытанне: «Чаго ты хочаш?» Езус часта задае ў Евангеллях. Тое, як людзі адказваюць, сведчыць пра іх прыярытэты. Калі Езус задаў пытанне сляпому, той адказаў: «Зноў бачыць». Калі задаў пытанне вучням Яна Хрысціцеля ў пачатку Евангелля паводле Яна, яны адказалі: «Дзе Ты жывеш?» У абодвух выпадках Езус мог адказаць. Калі тое ж пытанне было зададзена маці двух з дванаццаці, Якуба і Яна, Езус не здолеў адказаць на сваё пытанне. Адказ маці паказаў, што яе прыярытэтам было тое, каб яе сыны мелі статус і гонар у Валадарстве. Прырода Божага Валадарства, якое прыйшоў абвясціць Езус, была зразумета памылкова. Менавіта ў той момант, калі Езус быў пазбаўлены ўсялякага статусу і гонару, вісеў на рымскім крыжы, Ён быў публічна абвешчаны каралём. Гэта было зроблена з насмешкай, але, як ні дзіўна, было абвяшчэннем праўды. Езус найбольш поўна адкрыў Божае Валадарства любові ў той момант найвялікшага сораму і прыніжэння. Якубу, Яну і іншым вучням трэба было ведаць, што яны падпісваюцца пад валадарства, якое не мае ніякага дачынення да валадарстваў гэтага свету. Езуса не знаходзяць сярод «кіраўнікоў» і «вялікіх людзей», якія «пануюць» над сваімі падданымі і «даюць адчуваць сваю ўладу». Яго ўлада праяўлялася не ў тым, каб Яму служылі, а ў самаадданым, поўным любові служэнні іншым. Тое ж самае адносіцца да ўсіх, хто будзе Яго вучнямі. Сёння справа Езуса працягваецца ў будаванні Валадарства Божага на зямлі, а не ва ўладкоўванні яшчэ аднаго зямнога валадарства.
Martin Hogan, The Word is a Lamp on my Path
Чытаць далей
Зрабіць сэрцы прытулкам для Езуса
Святкуючы Нараджэнне Пана, мы запрошаны адкрыць сэрцы, зрабіць іх яслямі – месцам, дзе можна прыняць і сустрэць Езуса. Што гэта значыць? Якое ўздзеянне на нас аказвае гісторыя Яго нараджэння?
Магчыма, мы падобныя да пастухоў, якія перапаўняюцца радасцю. Мы можам атаясамліваць сябе з Марыяй, усё яшчэ спрабуючы зразумець, што ўсё гэта значыць. У разуменні Езуса Марыяй ёсць глыбіня і блізкасць, тады як пастухі нібы толькі павярхоўна дакрануліся да Яго. Вера і адносіны з Богам праходзяць праз розныя перыяды. Узлёты і падзенні ў жыцці могуць заспець нас знянацку, і мы можам паглядзець на рэчы па-іншаму. Калі мітусня Адвэнту заканчваецца, Божае Нараджэнне можа спыніць нас, даць час адпачыць у захапленні і падзякаваць Богу за Яго вернасць. Гэта час, каб пасядзець з Марыяй, пакуль Яна разважае.
Трыёна Доэрці і Джэйн Мелет, «The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew
Чытаць далей
Таямніца
Для разважання і малітвы на гэтым тыдні:
У рэлігійных тэрмінах мы б назвалі Юзафа праведным чалавекам, які прытрымліваўся рэлігійных думак і практык. Візіт анёла выпрабоўвае яго вернасць Богу і Марыі. Ён не падводзіць іх і спаўняе пакліканне апекуна Езуса і Марыі, ён знаходзіць новую адкрытасць на таямніцу Бога.
Добрая рэлігійнасць адчынена на таямніцу жыцця; аднак жыццё кідае нам выклік і запрашае ісці далей. Нам патрэбен Касцёл, асветлены Богам, як гэта было з Юзафам. Ягоны цяжар Бог палегчыў, калі ён адкрыўся і ўзяў Марыю дадому як сваю жонку, незалежна ад меркавання іншых. Звеставанне Юзафу – слова Божае ад анёла ў сне. Яно адкрыла велізарны новы сэнс. Мы прымаем гэтае слова як цэнтральную частку нашага жыцця, і ў наступны раз, калі сустрэнемся са Словам, яно станецца целам.
Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A
Чытаць далей
Перамена сэрца
Невыпадкова мы сустракаем Яна Хрысціцеля і яго складанае пасланне падчас Адвэнту. Ягоны заклік да пакаяння, магчыма, нас не натхняе, бо мы знаходзімся ў больш узнёслым настроі, але «пакаяцца» літаральна азначае «павярнуцца» або «вярнуцца назад» (metanoia). Гаворка не пра тое, што мы абцяжарваем сябе пачуццём віны; хутчэй, гэта заклік перамяніцца, адвярнуцца ад таго, што не дадае нам жыцця, і прапанова прыняць тое, што дапамагае нам жыць паўнавартасна і больш ураўнаважана. Такім чынам мы ствараем прастору для прыняцця ласкі і любові Хрыста на Божае Нараджэнне. Мы зноў усведамляем Яго любячую прысутнасць у сэрцы і ў свеце вакол нас. Вось што вызваляе і дапамагае прысвяціць сябе любові і нараджэнню Бога ў нашых сэрцах. Тое, як мы рыхтуемся цягам гэтых тыдняў, мае важнае значэнне і можа прынесці шмат благаслаўленняў. Сёння Ян запрашае сваіх сучаснікаў і нас да перамены сэрца.
Tríona Doherty and Jane Mellett, The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Matthew
Чытаць далей
Тая, якая Бога насіла
З часам нашы вобразы Марыі сталі нібы стэрылізаванымі, часткова з-за культурных рамак успрымання ролі жанчыны, але таксама з-за даўняй повязі ў касцёльнай традыцыі паміж «святасцю» і «чысцінёй» для жанчын. Мы вяртаемся да каранёў Марыі, калі Яна, смелая, рашучая, задыханая і ўсхваляваная маладая жанчына, кінулася ў дом Альжбеты, цяжарная Божым абяцаннем, цяжарная радасцю, несучы Слова Божае і перадаючы яго далей. Многія з нас маюць асаблівую пашану да Марыі. Адвэнт – ідэальны час, каб паразважаць над тым, чаму Марыя можа навучыць нас пра тое, як быць вучнем і «носьбіткай Бога» (Theotokos). Бог просіць кожнага з нас быць носьбітам Яго любові і Яго Слова. Наша задача – стварыць прастору для Бога ва ўсім нашым чалавечым вопыце, у нашай радасці і нашай разбітасці. Давайце пойдзем па слядах першай евангелісткі Марыі. Давайце таксама прыслухаемся да таго, што перажылі жанчыны ў нашым Касцёле і грамадстве, якія сваёй сілай і энтузіязмам працягваюць несці Хрыста ў свет і ў свет.
Tríona Doherty and Jane Mellett, The Deep End: A Journey with the Gospels in the Year of Luke