Сустрэча з цемрай
Часам кожны адчувае, што апынуўся ў цемры. Аднак у цёмным і пустым месцы можна ўсвядоміць, што нашыя праблемы, хоць і здаюцца вялікімі, насамрэч ніколі не з’яўляюцца поўнай гісторыяй. Для мяне запаволенне тэмпу жыцця і аднаўленне дысцыпліны малітвы і рэфлексіі, не збядняе, а вядзе да аздараўлення. Гэта прастора сустрэчы з рэчаіснасцю, сустрэчы з Богам.
Штогод у Вялікую суботу настае цішыня; цёмная і пустая магіла крычыць тым, хто баіцца канца: «Прыйдзіце і паглядзіце!» І цяпер я разумею, чаму яны павінны былі ісці да магілы. Езус вучыў, што мы ўсе павінны ісці да магілы – цёмных і пустых месцаў, якімі б страшнымі яны не былі, якімі б слабымі мы сябе не адчувалі. Чаму Ён кліча нас туды? Таму што, калі мы пойдзем, калі сутыкнёмся з цемрай, то ўбачым, што гэта зусім не чарната. Набліжаецца цудоўнае святло. Праблемы, нягоды, нават смерць, – не канец. Заўсёды ёсць абяцанне – “праз тры дні”…
Brendan McManus SJ and Jim Deeds, Emerging from the Mess
Чытаць далей
Велізарны скачок веры
Мы так добра знаёмыя з гісторыяй Звеставання, што схільныя ўспрымаць веру Марыі як належнае. Лёгка забыць, што пасланне Габрыэля адкрыла для Марыі шырачэзны новы гарызонт. Ён не даў Марыі ніякіх чалавечых гарантый, не прапанаваў Ёй знаёмага ці бяспечнага шляху наперад. Ён цалкам вывеў Яе з “зоны камфорту”. Усё ў гэтым адзіным эпізодзе патрабавала вялікага скачка веры: і так было досыць цяжка прыняць, што з Ёй размаўляе анёл; яшчэ цяжэй было паверыць, што дзева можа зацяжарыць, але хто мог сабе ўявіць, што звычайная жанчына можа стаць маці Бога! Габрыэль маляваў карціну на мяжы абсурду. Марыя не спынілася, каб падумаць пра неверагоднасць таго, што пачула. Калі б Яна так зрабіла, то, хутчэй за ўсё, адмовілася б паверыць. Марыя была сканцэнтравана на Богу. Яна дастаткова верыла ў Божую сілу і любоў, каб прыняць пасланне Габрыэля. Яна ўсім сэрцам акунулася ў бязмежны акіян Бога, кажучы: «Вось я, слуга Пана. Няхай мне станецца паводле твайго слова» (Лк 1:38).
Thomas Casey SJ, Smile of Joy: Mary of Nazareth
Чытаць далей
Мы прагнем інклюзіі
На адной карціне намалявана самаранка, якая глядзіць у студню і бачыць сваё і Езусава адлюстраванне. У глыбіні студні яе жыцця – прысутнасць Хрыста.
У глыбіні студні, калі мы закаханыя, калі нам баліць, калі сутыкаемся са смерцю, прымаем рашэнні, радуемся, – мы знаходзім Бога. Бог блізка, калі мы блізкія да саміх сябе, нават у сораме і граху. Мы прагнем сэнсу жыцця, ведання таго, што нас цалкам любяць, прагнем быць у супольнасці і мець сяброў – і Бог прапануе нам усё гэта.
Гэта прапанова Бога – жывая вада – Святы Дух. Мы прагнем інклюзіі – вучні ў гэтай гісторыі не хацелі, каб Настаўнік размаўляў з жанчынай. Шмат якія рэлігіі таго часу раздзялялі людзей. У глыбіні студні мы ўсе роўныя.
Мы знаходзім Божую міласэрнасць у студні. Калі мы заходзім у глыбіню малітвы і ў саміх сябе, мы адкрываемся для міласэрнасці. Мы можам паспрабаваць паставіць умовы для Божай міласэрнасці, называючы свае грахі або іх колькасць. А на дне студні – вада міласэрнасці.
Donal Neary SJ, Gospel Reflections for Sundays of Year A
Чытаць далей
Любі, як Ён любіць
Большасць людзей шукае шчасця, але калі яно становіцца адзінай мэтай нашых пошукаў, мы часта размінаемся з ім. Езус кажа, што шчасце прыходзіць да тых, хто шукае нечага іншага. Шчасце прыходзіць да тых, хто імкнецца служыць іншым, або, па словах Езус, мы атрымліваем, калі даём. Учынак Езуса, калі Ён абмыў ногі вучням, сведчыць аб тым, што нашае служэнне не мае залежаць ад іх стаўлення да нас. На Апошняй Вячэры Езус абмыў ногі ўсім сваім вучням, у тым ліку Юдзе: таму, хто паўстаў супраць Яго. Як кажа Езус у Евангеллі паводле Лукі: «Калі вы любіце тых, хто любіць вас, якая вам за гэта падзяка?» Езус паказвае любоў, неймаверна больш ахвярную. Ён заклікае нас жыць менавіта так і дае Святога Духа, каб дапамагчы нам любіць так, як любіць Ён.
Martin Hogan, The Word of God is Living and Active
Любіце ворагаў сваіх
Любіць ворага некаторым людзям лёгка. Хапае і тых, хто не можа жыць без ворага. Яны звыкаюць падсілкоўвацца негатывам, могуць выстаўляць іншых жахлівымі людзьмі, якім не хапае элементарнай дабрыні. Гэты вобраз часта з’яўляецца плодам іх уяўлення, неабходным, на жаль, для падтрымання іх уласнага скажонага пачуцця годнасці і матывацыі. Яны любяць прысутнасць ворага, таму што без яго ім давялося б думаць пра свае сэрца і душу, а гэта занадта складана. Вораг апраўдвае светапогляд, які адцягвае ўвагу ад сябе і сваіх праблем.
Езус пакутваў ад такіх людзей. Яго зрабілі ворагам усяго народу, каб задаволіць жаданні тых, хто меў уладу. Няхай жа Пан бароніць нас ад такіх людзей і шкоды, якую яны нясуць. Сэрца занадта далікатнае, каб марнаваць яго на такі негатыў.
“А Езус сказаў: «Ойча, прабач ім, бо не ведаюць, што робяць». І, дзелячы вопратку Ягоную, кідалі лёсы” (Лк 23, 34).
Alan Hilliard, Dipping into Lent
Чытаць далей
Навяртаннем ёсць камунія з Богам
Папа Францішак сцвярджаў, што Вялікі пост і няспыннае навяртанне “патрабуюць ад нас усяго”. Навяртанне патрабуе змены розуму, сэрца і нават цела, бадай што нават да страты жыцця. Аднак Папа Францішак гэтак жа выразна запэўніваў, што навяртанне не будзе каштаваць нам шчасця, не пазбавіць нас чалавечага спаўнення. Шчасце залежыць ад святасці. Сапраўднае чалавечае шчасце мае патрэбу ў аздараўленні і надзеі, якія дае святасць; святасць дапамагае напоўніцу стаць людзьмі. Ахвяраванне ўсяго – гэта не адзін з варыянтаў, аддаць усё – значыць адкрыць розум, сэрца і цела праўдзе, любові і цэласнасці. Мэта навяртання – камунія – еднасць з Богам і іншымі. Пакаянне – гэта паварот да святасці, вяртанне, каб атрымаць “шчасце, для якога мы былі створаны”. Святасць з’яўляецца адметнай рысай сапраўднага шчасця.
Kevin O’Gorman, Journeying in Joy and Gladness: Lent and Holy Week with Gaudete et Exsultate.
Чытаць далей
Бязмежна любімы
Добры Пастыр запрашае трохі адпачыць сярод мурожных лугоў і бруістых ручаёў. Ён хоча, каб мы разняволіліся ў Яго прысутнасці, падсілкаваліся, умацавалі і аднавілі сілы. У гэтым месцы мы можам ператварыцца са сціснутага кулака адмовы, расчаравання і мітусні ў адкрытую руку прыняцця, палёгкі і спакою. Пасля адпачынку мы зможам падысці бліжэй да Яго, каб стаць больш свабоднымі, упэўненымі і лепш арыентавацца ў розных заблытаных сцежках жыцця. Можна шмат чаму навучыцца ў сучаснай і кантэмплятыўнай мудрасці, каб жыць паўней, і ў рэшце рэшт, здолець радавацца, што мы бязмежна любімыя.
Занадта многія з нас вучаць сябе “любіць” пакуты і трывогу: мы кажам, што так уладжаны свет і праца. Усяго пяць хвілін цішыні здаюцца бессэнсоўнымі. Але мы звязваемся з “ўнутраным настаўнікам”, калі знаходзім час, каб суцішыцца цягам дня, злучыцца з глыбокім спакоем і раўнавагай. Да гэтага можна “падключыцца”, калі мы жывём у моманце: размаўляем з людзьмі, працуем над задачамі, шпацыруем, нават бегаем.
Gavin T. Murphy, Bursting Out in Praise: Spirituality & Mental Health
Надзея – дар Божы
Наша надзея паходзіць з таго факту, што Езус жывы, заўсёды з намі і на баку нашага сапраўднага дабра. Анёл сказаў: «Не шукайце Яго сярод мёртвых». Надзея не паходзіць ад нас саміх. Гэта дар Божы, аб якім трэба маліцца і прымаць з падзякай. Надзея – гэта здольнасць «гукаць у цемры» і ведаць, што мы не згубіліся. Або ўскопваць і закладаць сад, з упэўненасцю, што расліны ў наступным годзе будуць расці. Мець надзею – значыць глядзець на сваіх дзяцей і радавацца будучыні, якая распасціраецца перад імі, як дар ад Бога. Надзея зберагае перакананне, што ў сужэнстве каханне можа ўзрастаць і што жыццё можа працягвацца і развівацца, нават калі каханне стае не такім гарачым. Надзеяй дзеляцца людзі, якія нястомна клапоцяцца пра блізкіх. Надзею можна зачэрпнуць у людзей, якія не адмаўляюцца ад сына ці дачкі, пасаджаных у турму. Мы і самі можам працягнуць спіс надзей у сваім жыцці і навакольным свеце.
Наша надзея пэўная дзякуючы Езусу. Мы маем моцную надзею, таму што Ён уваскрос з мёртвых, і таму што Ён з намі ва ўсе дні. Мы маем такую надзею дзякуючы дару веры ў нас, і можам з радасцю сказаць: «Шчаслівыя мы, хто не бачыў, але верыць». Усмешка Пана Езуса з нябёсаў прыносіць усмешку на нашыя твары.
Donal Neary SJ, The Sacred Heart Messenger, May 2024
Хай будзе ласка
«Aurora Borealis, паўночнае ззянне, – сказала Ганна, – якая ж цудоўная». Я задумалася, як перадаць неймавернасць гэтай расліны словамі. Ганна не мела ў тым патрэбы. «Пакінь мяне з цудам», – перапыніла яна. Мне прыгадаўся адказ мамы на маю спробу растлумачыць, чаму расліна “малітвы” падымае лісцікі нібы ў праслаўленні, калі апускаецца ноч. «Яна моліцца, – сказала яна, – і гэтага дастаткова». У абодвух выпадках тлумачэнні былі выдатныя, бо скіроўвалі мяне да крыніцы найлепшага адкзу, а менавіта да захаплення і праслаўлення. Цуд не варта спрабаваць змясціць у вербальную формулу. Напрыклад, мы стаім перад заходам сонца і кажам: «Ах», бо гэта сапраўды момант захаплення. І, калі нам карціць акрэсліць яго словам, няхай гэта будзе «ласка»! Святы Павел знайшоў у гэтым слове найлепшага саюзніка, калі пісаў пра Добрую Навіну, якая для яго была суцэльнай ласкай і міласцю, і закранала струны ўдзячнасці ў кожным адрасаце. Гэтаксама і ў выпадку з Джэрардам Мэнлі Хопкінсам, які заўважыў, што таямніцу Уцелаўлення, што кажа пра спрадвечнага Бога, які ў Езусе ўваходзіць у нашае цела і кроў, ніколі нельга звесці да «ўраўнення ў тэалогіі», бо цуд «пакідае розум у ваганнях, збалансаваным, але ў трымценні». Мы трымцім.
Падобным чынам мы гаворым пра «змяненне клімату» ці «глабальнае пацяпленне» і не разумеем, што маем на ўвазе, хіба што нам даводзіцца штодня далёка хадзіць, каб набраць вады, або страціць дом, або, як аленяводам, убачыць, як алені правальваюцца пад талы лёд.
Hugh O’Donnell SDB, The Sacred Heart Messenger, June 2024
Захоўваць сувязь
Для разважання і малітвы на гэтым тыдні:
Мы не нараджаемся з навыкам малітвы. Мы вучымся маліцца. На шчасце, не трэба прыдумляць усё самастойна. Хрысціяне моляцца ўжо дзве тысячы гадоў. Ведаў назапашана шмат. Калі ты шукаеш спосабы, якія дапамогуць маліцца, варта натхніцца досведам іншых.
Колькі людзей, столькі ж розных спосабаў малітвы. Некаторыя аддаюць перавагу маліцца з дапамогай тэкстаў, з Бібліі ці з іншых крыніц. Хтосьці любіць маліцца без слоў. Можна маліцца ў адзіноце ці ў кампаніі, у ціхім, адасобленым месцы ці пасярод гарадской мітусні. Некаторыя любяць маліцца доўга. Для іншых, чым карацей, тым лепш. Добры спосаб малітвы той, які ў дадзены момант дапамагае жыць у большым кантакце з Богам. Таму з цягам часу малітва можа прыняць іншую форму. Тое, што дапамагае дасягнуць Бога сёння, заўтра можа стаць неадпаведным. Гэта не дзіўна. Так адбываецца ледзь не ва ўсіх сферах жыцця чалавека.
Nicolaas Sintobin SJ, Did Jesus Really Exist? and 51 Other Questions
Чытаць далей