Wij dorsten naar inclusie

Op een beroemde afbeelding kijkt de Samaritaanse vrouw in de put en ziet daar haar eigen beeld – én het beeld van Jezus. In de diepte van de put van haar leven is de aanwezigheid van Jezus.
In de diepte van de put – wanneer we liefde of pijn voelen, de dood vrezen, voor keuzes staan of verheugd zijn – vinden we God. God is nabij wanneer wij onszelf nabij zijn, zelfs in schaamte en zonde. Wij dorsten naar zin in het leven, naar de zekerheid dat we totaal geliefd zijn, naar gemeenschap en verbondenheid – en God biedt ons dit alles aan.
Dit is het geschenk van God – het levende water is de Heilige Geest. Wij dorsten naar inclusie – de leerlingen in dit verhaal wilden niet dat Jezus met een vrouw sprak. Veel van de religie van die tijd scheidde mensen van elkaar. In de diepte van de put zijn wij allemaal gelijk.
Wij vinden de barmhartigheid van God in de put. Wanneer wij afdalen in de diepte van het gebed en in de diepte van onszelf, stellen wij ons open voor barmhartigheid. Wij kunnen voorwaarden stellen aan Gods barmhartigheid – door onze zonden te benoemen of te tellen. Maar op de bodem van de put is het water van barmhartigheid.

Donal Neary s.j., Gospel Reflections for Sundays of Year A

Lees meer

Beminnen zoals Hij bemint

De meeste mensen zijn op zoek naar geluk, maar als geluk het enige doel van onze zoektocht wordt, lopen we het vaak mis. Jezus suggereert dat geluk komt naar wie iets anders zoekt. Geluk komt naar wie anderen wil dienen, of, zoals Jezus zegt, in het geven ontvangen wij. De daad van Jezus die de voeten van zijn leerlingen wast, laat zien dat onze dienst aan anderen niet afhankelijk mag zijn van hoe zij zich tot ons verhouden.
Tijdens het Laatste Avondmaal waste Jezus de voeten van al zijn leerlingen, ook die van Judas. Jezus waste de voeten van degene die zich tegen Hem keerde. Zoals Jezus in het evangelie van Lucas zegt: “Als jullie alleen liefhebben wie jullie liefhebben, wat voor verdienste is dat?” Jezus geeft uitdrukking aan een veel meer zelfontledigende vorm van liefde. Hij roept ons op om op dezelfde manier te leven en schenkt ons de Heilige Geest om ons te helpen lief te hebben zoals Hij liefheeft. Martin Hogan, The Word of God is Living and Active

Lees meer

Heb je vijand lief

“Heb uw vijanden lief” is voor sommige mensen gemakkelijk. Maar er zijn ook mensen die niet zonder een vijand kunnen leven. Zij leren zich te voeden met negativiteit. Ze zijn in staat om anderen voor te stellen als afschuwelijke mensen die elke vorm van fundamentele goedheid missen. Dit beeld is vaak een verzinsel van hun verbeelding, maar wel noodzakelijk om hun eigen verwrongen gevoel van eigenwaarde en hun drijfveren in stand te houden. Zij houden van de aanwezigheid van een vijand, want zonder die vijand zouden ze hun eigen hart en ziel onder ogen moeten zien, en dat is voor hen te moeilijk. Een vijand rechtvaardigt een wereldbeeld dat afleidt van het eigen welzijn.
Jezus heeft geleden onder zulke mensen. Hij werd tot vijand van het volk gemaakt omdat dit de machthebbers goed uitkwam. Mogen wij beschermd worden tegen zulke mensen en tegen de schade die zij aanrichten. Het hart is een te tere plek om verspild te worden aan zulke negativiteit.
“Jezus zei: ‘Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.’ Ze verdobbelden zijn kleren.” (Lucas 23,34)

Alan Hilliard, Dipping into Lent

Lees meer

Bekering is gemeenschap met God

Paus Franciscus is duidelijk: bekering in de veertigdagentijd en gedurende het hele leven “vraagt alles van ons”. Bekering vraagt om een verandering van denken, van hart en zelfs van lichaam – misschien zelfs tot het punt dat we ons leven verliezen. Tegelijkertijd is paus Franciscus er even duidelijk over dat bekering ons geen geluk zal kosten en ons niet zal beroven van menselijke vervulling.
Geluk hangt samen met heiligheid. Ware menselijke vreugde heeft de genezing en de hoop nodig die heiligheid biedt; heiligheid helpt ons volledig mens te worden. Alles aanbieden is geen optie naast andere, maar een openstelling van ons verstand, ons hart en ons lichaam voor waarheid, liefde en heelheid.
Het doel van bekering is gemeenschap met God en met anderen. Berouw is zich keren naar heiligheid, terugkeren om “het geluk te ontvangen waarvoor wij geschapen zijn”. Heiligheid is het kenmerk van authentiek geluk.

Kevin O’Gorman, Journeying in Joy and Gladness: Lent and Holy Week with Gaudete et Exsultate

Lees meer

Oneindig geliefd

De Goede Herder nodigt ons uit om even uit te rusten op groene weiden en langs stromende beken. Hij wil dat we ontspannen in zijn aanwezigheid – om gevoed, gesterkt en vernieuwd te worden. Op deze plaats kunnen we ons afkeren van een gesloten vuist van ontkenning, frustratie en onrust, en overstappen naar een open hand van aanvaarding, ontspanning en sereniteit.
Na deze rust worden we misschien uitgenodigd om Hem van meer nabij te volgen: om vrijer en meer zelfverzekerd te zijn, en beter in staat om de vaak wazige paden van ons leven te bewandelen. We kunnen veel leren uit moderne en contemplatieve wijsheid om het leven rijk te leven. Uiteindelijk mogen we ons verheugen in het feit dat we oneindig geliefd zijn.

Te veel onder ons leren om stress en angst te ‘koesteren’: we zeggen dat dit nu eenmaal bij werk en wereld hoort. Slechts vijf minuten stilte lijken zinloos. Maar we komen in contact met de ‘innerlijke leraar’ wanneer we momenten van stilte in onze dag vinden die ons verbinden met diepe vrede en evenwicht. Die vrede is altijd beschikbaar en kan worden aangeboord terwijl we in het moment leven: tijdens gesprekken met mensen, gedurende ons werk, terwijl we wandelen met een frisse bries in ons gezicht, zelfs tijdens het hardlopen.
Gavin T. Murphy, Bursting Out in Praise: Spirituality & Mental Health

Lees meer

Hoop is een gave van God

Onze hoop komt voort uit het feit dat Jezus leeft, bij ons is en aan onze kant staat. De engel zei: “Zoek Hem niet bij de doden.” Hoop komt niet uit onszelf voort; ze is een gave van God. We mogen ervoor bidden en haar dankbaar ontvangen.
Hoop is het vermogen om ’te neuriën in het donker’ en te weten dat we niet verloren zijn. Het is de tuin omspitten in de zekerheid dat de planten volgend jaar zullen groeien. Het is naar onze kinderen kijken en genieten van de toekomst die zich voor hen uitstrekt als een geschenk van God. Het is erop vertrouwen dat liefde kan groeien in een huwelijk en dat het leven kan doorgaan en zich kan verdiepen in ons hart, zelfs als liefde vervaagt.
Het is de hoop die gedeeld wordt door mensen die onvermoeibaar zorgen voor hun dierbaren, door mensen die hun zoon of dochter in de gevangenis niet opgeven. We kunnen nog veel meer voorbeelden van hoop in het leven bedenken.

Onze hoop is zeker dankzij Jezus. Wij zijn mensen van vaste hoop, omdat Hij uit de dood is opgewekt en omdat Hij alle dagen bij ons is. Wij zijn mensen van vaste hoop door de gave van het geloof in ons, en we kunnen met vreugde zeggen: ‘Gelukkig zijn wij die niet gezien hebben en toch geloven.’ De glimlach van de opstijgende Heer Jezus kan ook een glimlach op ons gezicht toveren.
Donal Neary s.j., The Sacred Heart Messenger, mei 2024

Lees meer

Laat er genade zijn

“Aurora Borealis, het noorderlicht,” zei Anne. “Wat prachtig.”
Ik dacht na over hoe die grootsheid in woorden te vatten zou zijn. Dat had ze niet nodig.
“Laat me bij de magie,” onderbrak ze me.
Ze deed me denken aan de reactie van mijn moeder toen ik probeerde uit te leggen waarom de gebedsplant ’s avonds zijn bladeren opheft als een lofprijzing.
“Hij bidt,” zei ze. “Dat is genoeg.”
Het waren allebei goede boodschappen, want ze brachten me terug naar de bron van onze beste reactie: verwondering en lof. Het wonderlijke mag zich nooit overgeven aan een formule van woorden. We staan bijvoorbeeld voor een zonsondergang en zeggen: “Ah”, want het is werkelijk een moment van ontzag. En als we toch naar een woord moeten grijpen, laat het dan “genade” zijn!
Paulus vond dat woord zelfs zijn beste bondgenoot toen hij schreef over het Goede Nieuws. Voor hem was het evangelie volledig genade en vol gratie: genadig geschonken en, bij wie het hoorde, de snaren van dankbaarheid rakend. Zo ook Gerard Manley Hopkins, die opmerkte dat het mysterie van de incarnatie – van de altijd onbegrijpelijke God die in Jezus onze bloedbaan binnentreedt – nooit kon worden herleid tot “een theologische vergelijking”. Zijn wonder “laat de geest schommelen, gespannen maar trillend”. Trillingen.

Zo hebben we het ook over ‘klimaatverandering’ of ‘opwarming van de aarde’ en weten we niet wat we bedoelen, tenzij we elke dag verder hebben moeten lopen om water te halen, ons huis zijn kwijtgeraakt of, als rendierboer, onze rendieren hebben zien vallen door het dunner wordende ijs.
Hugh O’Donnell SDB, The Sacred Heart Messenger, juni 2024

Lees meer

Verbonden blijven

Iets om elke dag van deze week over na te denken en voor te bidden:

Bidden is niet aangeboren. Het is iets wat je kunt leren. Gelukkig hoef je het niet allemaal zelf uit te vinden. Christenen bidden al tweeduizend jaar. Er is dus veel knowhow ontwikkeld. Als je op zoek gaat naar wat jou kan helpen om zelf te bidden, is het goed om je daardoor te laten inspireren.

Er bestaan evenveel manieren van bidden als er mensen zijn. Sommige mensen bidden graag met teksten, al of niet uit de Bijbel. Anderen houden van bidden zonder woorden. Je kunt alleen of met anderen bidden. Op een stille, afgezonderde plek of midden in de drukte van de stad. Sommigen bidden graag lange tijd. Voor anderen is het hoe korter, hoe liever. Een goede wijze van bidden is een wijze die jou, op dat ogenblik helpt om meer verbonden met God te leven. Dit kan veranderen in de tijd. Wat je vandaag helpt om bij God te komen, werkt morgen misschien minder goed. Dit is niet vreemd. Dat geldt voor het meeste in het leven van een mens.

Nikolaas Sintobin s.j., Wat deed God voor Hij de wereld schiep? en 51 andere vragen over het christelijk geloof

Lees meer

De brandende kool

Er is een bekend verhaal dat predikanten graag vertellen. Het gaat als volgt:
Een parochiaan, die vroeger regelmatig de mis bijwoonde, was daar plotseling mee gestopt. Na een paar weken besloot de pastoor hem te bezoeken. Het was een koude avond en de priester trof de man alleen thuis aan, zittend voor een knapperend kolenvuur.
De man begreep meteen waarom de priester kwam. Hij heette hem welkom, leidde hem naar een grote stoel bij de open haard en wachtte. De pastoor ging rustig zitten, maar zei niets. In de stilte keek hij slechts naar het vuur.

Na een paar minuten pakte de priester met de vuur­tang een gloeiend stuk kool uit het vuur en legde het apart, aan de rand van de haard. Daarna ging hij weer zitten, nog steeds zwijgend. Beiden keken naar de kool. Langzaam doofde de vlam, er was nog even een gloed – en toen was het vuur uit. Al snel was de kool koud en zwart.
De priester stond op, pakte de koude kool weer op en legde die terug midden in het vuur. Meteen begon ze opnieuw te gloeien, verwarmd en verlicht door de andere brandende kolen om haar heen.
De les is eenvoudig: één enkel stuk kool kan niet op zichzelf blijven branden; er zijn vele kolen samen nodig om een vuur brandend te houden. Zo kan ook geen enkele christen voor God blijven branden zonder de voortdurende steun van de gemeenschap van de Kerk.

Paul O’Reilly s.j., Hope in All Things

Lees meer

Wat kan ik voor je doen?

De vraag: “Wat kan ik voor je doen?” is er een die Jezus vaak stelt in de evangeliën. De manier waarop mensen die vraag beantwoorden, laat zien wat hun prioriteiten zijn. Toen Jezus die vraag stelde aan de blinde man, antwoordde hij: “Heer, laat me weer zien.” Toen Jezus diezelfde vraag stelde aan de leerlingen van Johannes de Doper, aan het begin van het evangelie volgens Johannes, antwoordden zij: “Waar verblijft U?” In beide gevallen kon Jezus ingaan op het antwoord dat Hij kreeg.
Toen diezelfde vraag echter werd gesteld aan de moeder van twee van de twaalf, Jakobus en Johannes, kon Jezus niet ingaan op haar antwoord. Haar antwoord liet zien dat haar prioriteit was dat haar zonen een hoge positie en eer zouden krijgen in Jezus’ koninkrijk. Er was een misverstand over de aard van het koninkrijk dat Jezus kwam verkondigen.
Op het moment dat Jezus alle status en eer had verloren — toen Hij aan een Romeins kruis hing — werd Hij publiekelijk tot koning uitgeroepen. Dat was bedoeld als spot, maar ironisch genoeg sprak het de waarheid. Jezus openbaarde het koninkrijk van Gods liefde juist het meest in dat moment van uiterste schaamte en vernedering.
Jakobus, Johannes en de andere leerlingen moesten leren dat zij zich aansloten bij een koninkrijk dat geen enkele gelijkenis vertoonde met de koninkrijken van deze wereld. Jezus bevond zich niet onder de ‘heersers’ en ‘grote mannen’ die over anderen heersen en hun macht laten gelden. Zijn gezag toonde zich niet in gediend worden, maar in het zichzelf wegschenken — in de liefdevolle dienst aan anderen.
Hetzelfde geldt voor allen die zijn leerlingen willen zijn. Ook vandaag geldt dat nog voor Jezus’ werk: Gods koninkrijk op aarde brengen, niet een nieuw aards koninkrijk bouwen.

Martin Hogan, The Word is a Lamp on my Path

Lees meer