Большае дабро

У культуры, прасякнутай індывідуалізмам, нам, магчыма больш чым калі-небудзь, трэба вывучыць урок, які даў нам Хрыстус Валадар. Мы – абаронцы нашых братоў і сясцёр. «Мы жывём у ценю адно аднаго», як кажа ірландская прымаўка. Хоць незалежнасць – добрая рэч, узаемазалежнасць – большае дабро, бо азначае зычлівае сэрца і адкрытую руку. Цяжкае становішча бежанцаў добра задакументавана, але былі і ёсць трывожныя галасы, якія выказваюць апазіцыю. Ірландская Руна пра гасціннасць кажа:

Учора мы бачылі падарожнага.
Пакідаем навідавоку ежу, каб мог паесці,
Напоі, каб наталіць смагу,
Музыку, каб паслухаць.
І тады са святым іменем трыадзінага Бога
Мы благаслаўлёныя, і наш дом,
Нашая жывёла і нашыя блізкія.
Як спявае жаўрук у сваіх пералівах:
Часта, часта, часта ідзе Хрыстус
У абліччы падарожнага.

Вядома, тое не з’яўляецца ўнікальнай ірландскай асаблівасцю, бо многія культуры інстынктыўна ведаюць, што трэба шанаваць сэрца чужынца; трэба ўсведамляць, наколькі гэты чалавек падобны да нас; трэба памятаць пра чалавечнасць кожнай асобы. Гасціннасць да падарожных стаецца нашым благаслаўленнем і дапамогай ім.

У Божай сям’і няма чужых, толькі сваякі ці клан, так бы мовіць. Такое сваяцтва – Божая мара, якая стала рэальнасцю. Ідзецца аб тым, каб уявіць кола спагады, і што па-за гэтым колам нікога няма. Усё, што робіш з любоўю, мае вечную каштоўнасць.

Сёння Хрыстус Валадар кажа нам: «Што вы робіце для іншых, тое робіце для Мяне».

Tom Cox, The Sacred Heart Messenger, 2023