Любая добрая справа, зробленая з любоўю, мае вечнае вымярэнне

Нашыя высілкі могуць здавацца нам малымі і марнымі, але многія евангельскія сцэны раскрываюць тую самую тэму: Бог заўважае людзей і дробныя рэчы. ​​Узгадай пра лепту ўдавы або пра цуд памнажэння хлябоў і рыб (Мк 12:41–44; 8:1–9). У Кане звычайная вада ператвараецца ў найлепшае віно (Ян 2:1–12), а на Апошняй Вячэры сціплы хлеб і віно становяцца Целам і Крывёю Пана (Лк 22:19–20). Кожнае жыццё, нават самае ўтоенае, уплывае на іншых (Рым 14:7). Кожны добры ўчынак, нават самы маленькі, зроблены з любові, мае вечнае вымярэнне, таму што любоў ніколі не мінае (1 Кар 13:8), і ў час жніва мы пажнём узнагароду (Гал 6:9). Таму ёсць падстава спадзявацца, што наш сціплы ўнёсак у клопат пра хворую планету мае асаблівае сімвалічнае значэнне. Гэтую надзею выказвае Юліяна з Норвіча:

Бог паказаў мне маленькую рэч, памерам з лясны арэх, якая ляжала на маёй далоні. Я зірнула на яе і падумала: «Што гэта можа быць?» І прыйшоў адказ: «Гэта ўсё, што створана». Я дзівілася, як яно можа існаваць, бо меркавала, што з-за сваёй маласці яно можа раптам знікнуць, ператварыўшыся ў нішто. На гэта я пачула: «Яно трывае і будзе трываць вечна, таму што Бог яго любіць. І так усё існае мае свой пачатак у Божай любові». У гэтай малой рэчы я ўбачыла тры праўды: па-першае, што Бог стварыў яе; па-другое, што Бог любіць яе; і па-трэцяе, што Бог захоўвае яе.

Brian Grogan SJ, Creation Walk:The Amazing Story of a Small Blue Planet