Хай будзе ласка

«Aurora Borealis, паўночнае ззянне, – сказала Ганна, – якая ж цудоўная». Я задумалася, як перадаць неймавернасць гэтай расліны словамі. Ганна не мела ў тым патрэбы. «Пакінь мяне з цудам», – перапыніла яна. Мне прыгадаўся адказ мамы на маю спробу растлумачыць, чаму расліна “малітвы” падымае лісцікі нібы ў праслаўленні, калі апускаецца ноч. «Яна моліцца, – сказала яна, – і гэтага дастаткова». У абодвух выпадках тлумачэнні былі выдатныя, бо скіроўвалі мяне да крыніцы найлепшага адкзу, а менавіта да захаплення і праслаўлення. Цуд не варта спрабаваць змясціць у вербальную формулу. Напрыклад, мы стаім перад заходам сонца і кажам: «Ах», бо гэта сапраўды момант захаплення. І, калі нам карціць акрэсліць яго словам, няхай гэта будзе «ласка»! Святы Павел знайшоў у гэтым слове найлепшага саюзніка, калі пісаў пра Добрую Навіну, якая для яго была суцэльнай ласкай і міласцю, і закранала струны ўдзячнасці ў кожным адрасаце. Гэтаксама і ў выпадку з Джэрардам Мэнлі Хопкінсам, які заўважыў, што таямніцу Уцелаўлення, што кажа пра спрадвечнага Бога, які ў Езусе ўваходзіць у нашае цела і кроў, ніколі нельга звесці да «ўраўнення ў тэалогіі», бо цуд «пакідае розум у ваганнях, збалансаваным, але ў трымценні». Мы трымцім.

Падобным чынам мы гаворым пра «змяненне клімату» ці «глабальнае пацяпленне» і не разумеем, што маем на ўвазе, хіба што нам даводзіцца штодня далёка хадзіць, каб набраць вады, або страціць дом, або, як аленяводам, убачыць, як алені правальваюцца пад талы лёд.
Hugh O’Donnell SDB, The Sacred Heart Messenger, June 2024