Jezus erkent en eert de offergave van de weduwe
Er zijn talrijke voorbeelden waarbij Jezus, wanneer hij geconfronteerd werd met de onvolmaaktheden van de mensen om hem heen, barmhartigheid en medeleven toonde en wilde dat de persoon in kwestie van zijn fouten leerde en zich tot een beter mens ontwikkelde. Met andere, modernere woorden: hij liet ze met rust en keek welwillend naar hen.
Misschien zouden we een soortgelijke benadering kunnen hanteren ten opzichte van onszelf en de mensen om ons heen? Als ons een kans wordt gegeven en er met welwillendheid naar ons wordt gekeken (in plaats van dat we worden buitengesloten, veroordeeld of afgekeurd), is de kans groter dat we ons sterk genoeg voelen om ons volledig in te zetten om uit te groeien tot een betere versie van onszelf. En juist deze inspanning om ons uiterste best te doen – hoe klein die inspanning ook mag lijken – is wat God behaagt. We zien dit in het Evangelie van Marcus, waar Jezus de ‘munt van de weduwe’ erkent en zelfs eert: het kleine bedrag dat zij gaf, maar dat tegelijkertijd alles was wat zij kon missen.
Geen enkele dag is perfect. Geen enkel mens is perfect. Fouten en mislukkingen horen bij het leven. We groeien en leren veel meer als we een kans krijgen en met welwillendheid worden bejegend, dan wanneer we worden veroordeeld en buitengesloten.
Brendan McManus SJ en Jim Deeds, Emerging from the Mess