Johannes 6, 16-21
16Toen het avond werd daalden de leerlingen van Jezus naar het meer af. 17Zij gingen scheep en zetten koers naar de overkant van het meer, in de richting van Kafarnaüm. Toen de duisternis reeds was ingevallen was Jezus nog niet bij hen gekomen. 18Het meer werd woelig want er stond veel wind. 19Na ongeveer vijfentwintig of dertig stadiën geroeid te hebben zagen zij Jezus te voet over het meer tot vlak bij de boot komen en zij werden bevreesd. 20Maar Jezus sprak tot hen: “Ik ben het, weest niet bang.” 21Zij wilden Hem aan boord nemen, maar vlak daarop bereikte de boot de kust waarheen zij op weg waren.
“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”
Reflectie on Johannes 6, 16-21
Inspiratie - 2026-04-18 Dagelijks Gebed
De zin die er vandaag bijzonder uitspringt, is: “Ze werden bang.” De reactie was begrijpelijk genoeg. De leerlingen voelden zich in de steek gelaten, alleen en kwetsbaar. Maar waren ze echt alleen? Had Jezus echt geen idee dat ze in gevaar verkeerden? Het fragment geeft aan dat hij zich bewust was van hun stress en het gevaar en hij kwam met geruststellende woorden. “Wees niet bang.”
Kan ik me momenten herinneren waarop ook ik me verlaten voelde?