Matteüs 14, 22-36

²²Na de broodvermenigvuldiging dwong Jezus zijn leerlingen in de boot te gaan en alvast naar de overkant te varen, terwijl Hij het volk naar huis zou zenden. ²³Toen Hij het volk had weggezonden ging Hij de berg op om in afzondering te bidden. De avond viel en Hij was daar alleen. ²⁴De boot was reeds vele stadiën uit de kust en werd geteisterd door de golven, want ze hadden tegenwind. ²⁵In de vierde nachtwake kwam Hij te voet over het meer naar hen toe. ²⁶Maar toen de leerlingen Hem zo over het meer zagen gaan, raakten zij van streek omdat zij een spook meenden te zien en zij begonnen van angst te schreeuwen. ²⁷Maar Jezus zei onmiddellijk tot hen: “Weest gerust, Ik ben het. Vreest niet.”

²⁸“Heer – antwoordde Petrus –als Gij het zijt, zeg mij dan dat ik over het water naar U toe moet komen.” ²⁹Waarop Jezus sprak: “Kom!” Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe. ³⁰Maar toen hij merkte hoe hevig de wind was werd hij bang; hij begon te zinken en schreeuwde: “Heer, red mij!” ³¹Terstond stak Jezus zijn hand uit en greep hem vast, terwijl Hij tot hem zei: “Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?” ³²Nadat zij in de boot gestapt waren ging de wind liggen. ³³De inzittenden wierpen zich voor Hem neer en zeiden: “Waarlijk, Gij zijt de Zoon van God.”

³⁴Toen zij overgestoken waren bereikten zij de kust bij Gennésaret. ³⁵Toen de mannen van die streek Hem herkenden, verspreidden zij in heel de streek het bericht van zijn komst en brachten Hem al hun zieken. ³⁶Ze smeekten Hem of ze tenminste de zoom van zijn kleed mochten aanraken. En allen die dit deden werden gezond.

“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”