Lúcás 1:57-66 ABN

57 Tháinig a hionú dʼEiliosaibeit agus rug sí mac. 58 Agus chuala a comharsana agus a gaolta go ndearna Dia a thrócaire go hiomarcúil uirthi, agus rinne siad comhghairdeas léi.

59 Agus ar an ochtú lá, tháinig siad chun an leanbh a thimpeallghearradh, agus bhí siad ag tabhairt ainm a athar air, Zachairias. 60 Ach labhair a mháthair agus dúirt: “Ní hea, ach glaofar Eoin air.” 61 Agus dúirt siad léi: “Níl aon duine ar do chine a bhfuil an t‑ainm sin air.” 62 Ach dʼfhiafraigh siad le comharthaí sóirt dá athair cad ab áil leis a thabhairt air. 63 Agus dʼiarr seisean cláirín agus scríobh air: “Is Eoin is ainm dó.” Agus rinne siad uile ionadh de. 64 Bogadh a bhéal agus a theanga láithreach, agus labhair sé ag moladh Dé. 65 Agus tháinig uamhan ar a gcomharsana uile; agus sa cheantar go léir ar fud na gcnoc in Iúdáia, bhítí ag iomrá ar na nithe seo uile, 66 agus gach ar chuala trácht orthu, chuir siad chucu ina gcroí iad, agus deiridís: “Cad is dán don leanbh seo, mar sin?” Óir go deimhin bhí lámh an Tiarna leis.


Machnamh on Lúcás 1:57-66 ABN

Inspioráid - 2026-12-23 Paidir Laethúil

Léiríonn scéalta bhreith Íosa agus Eoin Baiste i Soiscéal Lúcáis dílseacht Dé agus a ghealltanais á gcomhlíonadh aige d’ainneoin gach cosúlachta agus in am trátha Dé féin. Bhí alltacht agus faitíos ar Eilís agus ar Zachairias nuair a chuala siad go mbeadh mac acu agus iad anonn sna blianta. Fós féin, thug siad faoin aistear le lúcháir, lúcháir thógálach a roinn a gcomharsana agus an pobal i gcoitinne leo.

Ciallaíonn an t-ainm a tugadh ar a bpáiste, Eoin, ‘Is grástúil é Dia.’ Creidmhigh a bhí in Eilís agus Zachairias a bhí oscailte do bheannachtaí Dé agus a raibh meas acu ar na tíolacthaí gan choinne a bronnadh orthu. Go gcuirimid ár muinín i nDia go bhfuil leas ár n-anama ar a aire aige, agus tugaimis faoin aistear.