Lúcás 1:57-66 ABN

57 Tháinig a hionú dʼEiliosaibeit agus rug sí mac. 58 Agus chuala a comharsana agus a gaolta go ndearna Dia a thrócaire go hiomarcúil uirthi, agus rinne siad comhghairdeas léi.

59 Agus ar an ochtú lá, tháinig siad chun an leanbh a thimpeallghearradh, agus bhí siad ag tabhairt ainm a athar air, Zachairias. 60 Ach labhair a mháthair agus dúirt: “Ní hea, ach glaofar Eoin air.” 61 Agus dúirt siad léi: “Níl aon duine ar do chine a bhfuil an t‑ainm sin air.” 62 Ach dʼfhiafraigh siad le comharthaí sóirt dá athair cad ab áil leis a thabhairt air. 63 Agus dʼiarr seisean cláirín agus scríobh air: “Is Eoin is ainm dó.” Agus rinne siad uile ionadh de. 64 Bogadh a bhéal agus a theanga láithreach, agus labhair sé ag moladh Dé. 65 Agus tháinig uamhan ar a gcomharsana uile; agus sa cheantar go léir ar fud na gcnoc in Iúdáia, bhítí ag iomrá ar na nithe seo uile, 66 agus gach ar chuala trácht orthu, chuir siad chucu ina gcroí iad, agus deiridís: “Cad is dán don leanbh seo, mar sin?” Óir go deimhin bhí lámh an Tiarna leis.


Machnamh on Lúcás 1:57-66 ABN

Inspioráid - 2025-12-23 Paidir Laethúil

Tháinig muid ar Zachairias cúpla lá ó shin, agus an uair seo léiríonn sé é féin ar bhealach an-difriúil. Bhí sé éiginnte ar dtús faoi conas ba chóir dó gníomhú nuair a thuar an t-aingeal Gabriel a thodhchaí. Bhí an dóchúlacht go gcomhlíonfaí tairngreacht Ghabriel chomh beag sin gur leasc le Zachairias mórán airde a thabhairt air, ach d’athraigh an pionós as a mhíchreideamh – a bheith balbhaithe – a mheon. An uair seo, nuair a fiafraíodh de cad ba chóir a bheith mar ainm ar an leanbh nuabheirthe, d’iarr sé táibléad agus scríobh sé, ‘Is é Eoin a ainm’. Ní hamháin gur scaoileadh a theanga, ach rinneadh a chroí níos oscailte freisin.