Lúcás 17:5-10 ABN
5 Dúirt na haspail leis an Tiarna, “Méadaigh ár gcreideamh!” 6 DAch dúirt an Tiarna: “Dá mbeadh oiread ghráinne an tsíl mhustaird de chreideamh agaibh, déarfadh sibh leis an gcrann maoildeirge seo: ‘Baintear as do fhréamhacha tú, agus déan tú féin a phlandáil san fharraige!’ agus dhéanfadh sé rud oraibh.
7 “Cé agaibh a mbíonn seirbhíseach aige ag treabhadh nó ag aoireacht, a déarfaidh leis nuair a thagann sé isteach ón ngort: ‘Tar anois agus buail fút ag bord’? 8 Ina ionad sin, nach é a déarfaidh sé leis: ‘Réitigh rud chun dinnéir dom, fáisc crios fút féin agus freastail orm, nó go mbeidh ite agus ólta agam, agus ansin déanfaidh tú féin ithe agus ól’? 9 An ea go mbíonn sé faoi chomaoin ag an seirbhíseach de chionn go ndearna seisean a raibh ordaithe? 10 Amhlaidh sin daoibhse; nuair a bhíonn gach a raibh ordaithe daoibh déanta agaibh, abraigí: ‘Is seirbhísigh gan aird sinn: níl déanta againn ach an méid a bhí d’fhiacha orainn a dhéanamh.’”
“Copyright © 2021 National Council of Churches of Christ in the United States of America. Used by permission. All rights reserved worldwide.”
Machnamh on Lúcás 17:5-10 ABN
Inspioráid - 2025-10-05 Paidir Laethúil
Dúirt Muire, Máthair Dé, “Féach, mise banóglach an Tiarna; déantar liom de réir dʼfhocail.”
Is seirbhísigh Dé muid uile, nach bhfuil a shonas ag brath orainn. Is sinne, i bhfírinne, a chaithfidh Dia a adhradh. Scríobh Naomh Iognáid Loyola, i bPrionsabal Bunúsach a Chleachtaí Spioradálta, ‘Cruthaíodh an duine chun moladh, urraim agus seirbhís a thabhairt do Dhia, ár dTiarna, agus ar an mbealach seo a anam a shábháil.’ Is ceart agus is cuí dúinn é seo a dhéanamh mar táimid faoi chomaoin Dé do gach rud. ‘A Thiarna, go raibh ár radharc againn!.’