Gelukkig zij die zonder gezien te hebben toch tot geloof komen
Tomas … dank je wel! Je hebt eerlijkheid in ons geloof gebracht. – Hij deed niet alsof hij beter was dan hij was. Hij begon met het verlangen naar bewijs en eindigde met vreugde in het geloof. Hij is de patroonheilige van overgangen en stappen in het geloof. Geloof is een reis. Hij is de heilige van het geloof in onze tijd. De gemeenschap was de plaats waar hij het geloof terugvond, nadat hij het had verloren toen hij het alleen probeerde te doen. Daarna keerde hij terug naar de geloofsgemeenschap en begon hij aan een levensreis die hem tot het martelaarschap in India bracht.
Hij vond Christus ook toen hij zijn wonden wilde aanraken. Wij vinden God wanneer wij binnengaan in zijn wonden, in de wonden van onze wereld. In de geloofsgemeenschap van de Kerk kunnen wij ons geloof bewaren. Ons geloof groeit hier ook. Tomas zocht geloof door de wonden van Jezus te willen aanraken. Toen Jezus hem uitnodigde dat te doen, ontdekte hij dat het niet nodig was. Hij vond geloof door aanwezig te zijn bij de gewonde Christus en ontdekte daar zijn geloof in de heerlijkheid van Christus.
Wij kunnen hetzelfde doen. Wat tegen Tomas werd gezegd, wordt tegen ons allen gezegd: “Omdat je Me gezien hebt geloof je? Gelukkig zij die zonder gezien te hebben toch tot geloof komen.”
Donal Neary s.j., Gospel Reflections for Sundays of Year A
Lees meer
De werkelijkheid van de verrijzenis
Het is niet makkelijk te geloven in de verrijzenis. Geen toeval dat in bijna alle verschijningsverhalen sprake is van ongeloof en twijfel, ook bij de mensen die Jezus goed kenden. Tegelijk zijn het diezelfde aarzelende getuigen die de verrijzenis van Jezus gaan verkondigen.
Misschien is dit wel het sterkste bewijs van de werkelijkheid van de verrijzenis. De leerlingen van Jezus waren getraumatiseerd door de schandelijke mislukking waarop Jezus’ (en hun eigen) levenswerk was uitgedraaid. Zij waren in alle richtingen weggevlucht. Kort daarna gaan diezelfde mensen met onvoorstelbare gedrevenheid verkondigen dat hun held dé Redder van de mensen is. Zijn kruisdood verzwijgen ze niet langer. Ze gaan die nu bijna met trots verkondigen. Tussen beide tijdstippen in moeten zij iets ervaren hebben dat nog schokkender en ingrijpender was dan de catastrofe van de kruisiging van Jezus: zijn verrijzenis.
Nikolaas Sintobin s.j., Wat deed God voor Hij de wereld schiep? en 51 andere vragen over het christelijk geloof
Lees meer
De duisternis tegemoet treden
Wij hebben allemaal op bepaalde momenten in ons leven ervaring met duisternis Juist door de donkere en lege plaats onder ogen te zien, kunnen wij de werkelijkheid zien dat onze problemen – hoe groot of overweldigend ze soms ook lijken – nooit het hele verhaal zijn. Voor mij leidt het vertragen en het hernemen van de discipline van gebed en reflectie niet tot angst of ondergang, maar juist tot genezing. Het is een plaats van ontmoeting met de werkelijkheid, een ontmoeting met God.
Op Stille Zaterdag valt elk jaar de stilte; het donkere en lege graf schreeuwt naar wie het einde vreest: “Kom en zie!” Nu begrijp ik waarom zij naar het graf moesten gaan. Jezus leerde hun – zelfs in een tijd van groot verdriet – dat wij allemaal naar het graf moeten gaan, naar de donkere en lege plaatsen, hoe angstaanjagend die ook mogen zijn. Waarom roept Hij ons daarheen? Omdat wanneer wij gaan, wanneer wij de duisternis tegemoet treden, wij zullen zien dat het helemaal niet donker is. Er komt een prachtig licht. Problemen, zelfs de dood, zijn niet het einde. Er is altijd de belofte van drie dagen later.
Brendan McManus SJ and Jim Deeds, Emerging from the Mess
Lees meer
Een enorme geloofssprong
Wij zijn zo vertrouwd met het verhaal van de Aankondiging dat het gemakkelijk is om Maria’s geloof als vanzelfsprekend te beschouwen. Het is gemakkelijk te vergeten dat de boodschap van Gabriël voor Maria een totaal nieuwe horizon opende. Hij gaf haar geen menselijke garanties en bood haar geen vertrouwde of veilige weg vooruit. Hij bracht haar volledig buiten elke comfortzone.
Alles aan dit unieke gebeuren vroeg om een enorme geloofssprong. Het was al moeilijk genoeg te aanvaarden dat een engel tot haar sprak; het was nog moeilijker te geloven dat een maagd zwanger kon worden. Wie kon zich voorstellen dat een vrouw de moeder van God zelf zou worden? Gabriël schetste een beeld dat aan het ongelooflijke grensde.
Maria stond niet stil bij de pure onwaarschijnlijkheid van wat werd aangekondigd. Als zij dat wel had gedaan, zou zij waarschijnlijk geweigerd hebben te geloven. Maria’s focus lag op God. Zij geloofde genoeg in Gods macht en liefde om de boodschap die Gabriël haar bracht te aanvaarden. Met heel haar hart stortte zij zich in de grenzeloze oceaan van God toen zij zei:
“Ik ben de dienares van de Heer; Laat met mij geschieden wat u gezegd hebt.” (Lucas 1,38)
Thomas Casey SJ, Smile of Joy: Mary of Nazareth
Lees meer
Wij dorsten naar inclusie
Op een beroemde afbeelding kijkt de Samaritaanse vrouw in de put en ziet daar haar eigen beeld – én het beeld van Jezus. In de diepte van de put van haar leven is de aanwezigheid van Jezus.
In de diepte van de put – wanneer we liefde of pijn voelen, de dood vrezen, voor keuzes staan of verheugd zijn – vinden we God. God is nabij wanneer wij onszelf nabij zijn, zelfs in schaamte en zonde. Wij dorsten naar zin in het leven, naar de zekerheid dat we totaal geliefd zijn, naar gemeenschap en verbondenheid – en God biedt ons dit alles aan.
Dit is het geschenk van God – het levende water is de Heilige Geest. Wij dorsten naar inclusie – de leerlingen in dit verhaal wilden niet dat Jezus met een vrouw sprak. Veel van de religie van die tijd scheidde mensen van elkaar. In de diepte van de put zijn wij allemaal gelijk.
Wij vinden de barmhartigheid van God in de put. Wanneer wij afdalen in de diepte van het gebed en in de diepte van onszelf, stellen wij ons open voor barmhartigheid. Wij kunnen voorwaarden stellen aan Gods barmhartigheid – door onze zonden te benoemen of te tellen. Maar op de bodem van de put is het water van barmhartigheid.
Donal Neary s.j., Gospel Reflections for Sundays of Year A
Lees meer
Beminnen zoals Hij bemint
De meeste mensen zijn op zoek naar geluk, maar als geluk het enige doel van onze zoektocht wordt, lopen we het vaak mis. Jezus suggereert dat geluk komt naar wie iets anders zoekt. Geluk komt naar wie anderen wil dienen, of, zoals Jezus zegt, in het geven ontvangen wij. De daad van Jezus die de voeten van zijn leerlingen wast, laat zien dat onze dienst aan anderen niet afhankelijk mag zijn van hoe zij zich tot ons verhouden.
Tijdens het Laatste Avondmaal waste Jezus de voeten van al zijn leerlingen, ook die van Judas. Jezus waste de voeten van degene die zich tegen Hem keerde. Zoals Jezus in het evangelie van Lucas zegt: “Als jullie alleen liefhebben wie jullie liefhebben, wat voor verdienste is dat?” Jezus geeft uitdrukking aan een veel meer zelfontledigende vorm van liefde. Hij roept ons op om op dezelfde manier te leven en schenkt ons de Heilige Geest om ons te helpen lief te hebben zoals Hij liefheeft. Martin Hogan, The Word of God is Living and Active
Heb je vijand lief
“Heb uw vijanden lief” is voor sommige mensen gemakkelijk. Maar er zijn ook mensen die niet zonder een vijand kunnen leven. Zij leren zich te voeden met negativiteit. Ze zijn in staat om anderen voor te stellen als afschuwelijke mensen die elke vorm van fundamentele goedheid missen. Dit beeld is vaak een verzinsel van hun verbeelding, maar wel noodzakelijk om hun eigen verwrongen gevoel van eigenwaarde en hun drijfveren in stand te houden. Zij houden van de aanwezigheid van een vijand, want zonder die vijand zouden ze hun eigen hart en ziel onder ogen moeten zien, en dat is voor hen te moeilijk. Een vijand rechtvaardigt een wereldbeeld dat afleidt van het eigen welzijn.
Jezus heeft geleden onder zulke mensen. Hij werd tot vijand van het volk gemaakt omdat dit de machthebbers goed uitkwam. Mogen wij beschermd worden tegen zulke mensen en tegen de schade die zij aanrichten. Het hart is een te tere plek om verspild te worden aan zulke negativiteit.
“Jezus zei: ‘Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.’ Ze verdobbelden zijn kleren.” (Lucas 23,34)
Alan Hilliard, Dipping into Lent
Lees meer
Bekering is gemeenschap met God
Paus Franciscus is duidelijk: bekering in de veertigdagentijd en gedurende het hele leven “vraagt alles van ons”. Bekering vraagt om een verandering van denken, van hart en zelfs van lichaam – misschien zelfs tot het punt dat we ons leven verliezen. Tegelijkertijd is paus Franciscus er even duidelijk over dat bekering ons geen geluk zal kosten en ons niet zal beroven van menselijke vervulling.
Geluk hangt samen met heiligheid. Ware menselijke vreugde heeft de genezing en de hoop nodig die heiligheid biedt; heiligheid helpt ons volledig mens te worden. Alles aanbieden is geen optie naast andere, maar een openstelling van ons verstand, ons hart en ons lichaam voor waarheid, liefde en heelheid.
Het doel van bekering is gemeenschap met God en met anderen. Berouw is zich keren naar heiligheid, terugkeren om “het geluk te ontvangen waarvoor wij geschapen zijn”. Heiligheid is het kenmerk van authentiek geluk.
Kevin O’Gorman, Journeying in Joy and Gladness: Lent and Holy Week with Gaudete et Exsultate
Lees meer
Oneindig geliefd
De Goede Herder nodigt ons uit om even uit te rusten op groene weiden en langs stromende beken. Hij wil dat we ontspannen in zijn aanwezigheid – om gevoed, gesterkt en vernieuwd te worden. Op deze plaats kunnen we ons afkeren van een gesloten vuist van ontkenning, frustratie en onrust, en overstappen naar een open hand van aanvaarding, ontspanning en sereniteit.
Na deze rust worden we misschien uitgenodigd om Hem van meer nabij te volgen: om vrijer en meer zelfverzekerd te zijn, en beter in staat om de vaak wazige paden van ons leven te bewandelen. We kunnen veel leren uit moderne en contemplatieve wijsheid om het leven rijk te leven. Uiteindelijk mogen we ons verheugen in het feit dat we oneindig geliefd zijn.
Te veel onder ons leren om stress en angst te ‘koesteren’: we zeggen dat dit nu eenmaal bij werk en wereld hoort. Slechts vijf minuten stilte lijken zinloos. Maar we komen in contact met de ‘innerlijke leraar’ wanneer we momenten van stilte in onze dag vinden die ons verbinden met diepe vrede en evenwicht. Die vrede is altijd beschikbaar en kan worden aangeboord terwijl we in het moment leven: tijdens gesprekken met mensen, gedurende ons werk, terwijl we wandelen met een frisse bries in ons gezicht, zelfs tijdens het hardlopen.
Gavin T. Murphy, Bursting Out in Praise: Spirituality & Mental Health
Hoop is een gave van God
Onze hoop komt voort uit het feit dat Jezus leeft, bij ons is en aan onze kant staat. De engel zei: “Zoek Hem niet bij de doden.” Hoop komt niet uit onszelf voort; ze is een gave van God. We mogen ervoor bidden en haar dankbaar ontvangen.
Hoop is het vermogen om ’te neuriën in het donker’ en te weten dat we niet verloren zijn. Het is de tuin omspitten in de zekerheid dat de planten volgend jaar zullen groeien. Het is naar onze kinderen kijken en genieten van de toekomst die zich voor hen uitstrekt als een geschenk van God. Het is erop vertrouwen dat liefde kan groeien in een huwelijk en dat het leven kan doorgaan en zich kan verdiepen in ons hart, zelfs als liefde vervaagt.
Het is de hoop die gedeeld wordt door mensen die onvermoeibaar zorgen voor hun dierbaren, door mensen die hun zoon of dochter in de gevangenis niet opgeven. We kunnen nog veel meer voorbeelden van hoop in het leven bedenken.
Onze hoop is zeker dankzij Jezus. Wij zijn mensen van vaste hoop, omdat Hij uit de dood is opgewekt en omdat Hij alle dagen bij ons is. Wij zijn mensen van vaste hoop door de gave van het geloof in ons, en we kunnen met vreugde zeggen: ‘Gelukkig zijn wij die niet gezien hebben en toch geloven.’ De glimlach van de opstijgende Heer Jezus kan ook een glimlach op ons gezicht toveren.
Donal Neary s.j., The Sacred Heart Messenger, mei 2024